Wordless Wednesday: hydrangea


Advertisements

Afrikaanse Tokkel: Opwinding


Dis 1988, Hoërskool Secunda se eenduisend tweehonderd jongmense gons van opwinding. Selfs die onderwysers het ‘n gevoel van opwindende afwagting.
“Agter elke man” is n reeks, op SABC TV1, wat almal volg. Ons leef saam met elke karakter. Geliefde tant Stienie, met haar onderrok wat uithang, sigaret tussen die vingers. Al die drama met haar welaf dogter en dan ook van die ander karakters. Elk speel ‘n oortuigende vloeiende rol. Die volgende episode kan meestal nie gou genoeg kom nie.
Waarom gons dit hier? Ons verwag die einste jonge Steve Hofmeyer(Bruce Beyers, bombastiese jong man in “Agter elke man”) om homself aan ons voor te stel. Die meisies is vir dae al in vervoering. Selfs die seuns gesels oor hom. Ons, as onderwysers, is maar heel skepties oor die hele petalje. In die TV reeks is hy nie juis die beste voorbeeld van prim en propper nie. Dan het die mannetjie nogal ‘n stem om te kan sing ook, en hy is nogal iets vir die oog ook.
Almal is in die saal, sit en wag vir die verskyning van hul held. Dis naderhand ‘n halfuur na die tyd. Steeds geen Steve nie. Ons, as onderwysers, sit op die gallery en wag. Ons raak al kriewelrig van die wag. Die hoofseun en hoofmeisie probeer die orde handhaaf deur allerhande stories te vertel. Die atmosfeer is elektries.
Dan, met spoed verskyn daar ‘n man in ‘n gebleikte denim en wit hemp in die sydeur. Hy spring die trappies twee-twee tot op die verhoog. Die blonde kuif na die eenkant gevee, ‘n groot skewe glimlag op die gesig. Hy waai! Die meisies gil histeries. Hy beduie dat hul moet kalmeer. Hy begin vertel van hoe hy die rol in “Agter elke man” gekry het en hoe hy hom inleef in elke episode. Dan gee hy kans dat daar vrae gevra word. Die beste van die optrede was toe hy die kitaar vat en die tema lied van “Agter elke man” sing!

Ons, as opvoeders,was heel beindruk met die man se manier van praat en optree. Hy het beslis gewys dat hy nie die persoon in die reeks was nie.

Pampoen – Steve Hofmeyer


Ek verlang na my liefste se skouer om net n oomblik gekoester te word.

https://www.flashlyrics.com/lyrics/steve-hofmeyr/pampoen-97

Sing, sing jou woorde teen my vas
Bring, jou hele lewe in ‘n tas
Vat ‘n trein na Bloemfontein
En die 506 na Petrus Steyn
En as jy wil, vat daar ‘n bicycle
Volg, volg die grondpad teen die bult
Hol, oor die velde as jy wil
Hier wag ek die jare om
Vir ‘n stofwolk op die horison
Of iets soortgelyk, wat soos jy lyk

KOOR
Ek’t nog ‘n vrot pampoen en ‘n stukkende skoen
En ‘n trekker wat se tyres lek
Vir alles wat ek aan jou gedoen het
Kom jy by my intrek
Ek’t nog ‘n vrot pampoen en ‘n stukkende skoen
En ‘n plaas wat ek afbetaal
Vir alles wat ek aan jou gedoen het
Kom jy om my te haal
Stuur, stuur my liefde vir jou ma
Maar, as jy kom los haar net daar
Want hier’s net plek vir drie van ons
dis ek en jy en ‘n af-oor hond
Sy naam is Roof, maar hy’s al jare doof
Bring, bring daai goedjies wat jou pla
En ek, maak ‘n ring van ogies draad
Ek spaar nog vir die diamant
En ‘n donkiekar vir die predikant
Ek sal moet blomme leen, tot dit eendag reen….

KOOR

Woorde & Musiek: Steve Hofmeyr

Friendly Friday Photo Challenge: Inspiration


On a Friday Amanda at https://forestwoodfolkart.wordpress.com/ and Snow at https://thesnowmeltssomewhere.wordpress.com/ are hosting a new Challange. One Friday Amanda and the next Friday Snow.

Created with Adobe Spark



For more on this Challenge visit : https://thesnowmeltssomewhere.wordpress.com/2019/01/11/friendly-friday-photo-challenge/

This weeks prompt is: INSPIRATION

New Zealand Christmas tree

On my daily walks, just after New Year, I discovered this NZ Christmas tree. It’s the first time I’ve seen it with my own eyes. I was inspired by the look and beauty of the”bush” and its bright red blooms. It gave me INSPIRATION to know that nature is still thriving.

https://www.doc.govt.nz/nature/native-plants/rata/

https://www.doc.govt.nz/nature/native-plants/pohutukawa/

Does anyone know if this is a Rata or Pohutukawa “bush”?

Kuiersafarie en die groen bus toer verder Kaapstad


Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ‘n virtuele toer deur Suid-Afrika onderneem. Die gasblogger van die week moet op ‘n Donderdag, op die datum wat toegewys is, ‘n blog skryf oor hulle tuisdorp/-streek, asook ‘n fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuiste.

KAAPSTAD HIER KOM ONS

Trommeltjie is die gasvrou en sy het uitstekend gevaar om ons te vermaak. Daar was Kirstenbosch, Moyo koffie, gesingery waar ek skoon aangedaan geraak het. Dankie vir die sneesie Frannie.

Boomslang walkway-fantasties, die waterfront en Seinheuwel en so aan en so aan. Die lekkerste die donker sjokolade, verf van n beker en biltong en bier saam met Lekkervurig. Ons twee ou Bosvelders het heerlik ontspan.

My eie storie oor Kaapstad:

My eerste vakansie nadat ek begin skoolhou was Kaap toe met n mankolieke skoolbus en slaapplekke wat nie vooraf gereël was nie.

Na my man se dood en my senuwee-ineenstorting in 1993 het ek vir my en my seun, toe twaalf jaar oud, plek in n hotel in Kaapstad bespreek in 1974 Aprilvakansie. Ek het einde 1993 onderwys bedank en met vroeë pensioen gegaan.

Ons het Kaapstad toe gevlieg. n Voertuig van die hotel het ons kom haal en hotel toe geneem. Ek het ook n Avis karretjie gehuur om rond te ry.

Die uitsig van die hotel was asemrowend. Dit was n soort van n hoekkamer. As jy na links gekyk het was dit Drie-ankerbaai met Kaapstad meer na regs. Die hoek venster het op Seinheuwel gekyk.

Ons het Tafelberg opgegaan met sweefspoor. Kaappunt besoek. Met terugkom van Kaappunt wou Bertus by Clifton gaan swem omdat dit so n bekende plek is. Hy het net sy voete natgemaak en besluit dis gans te koud.

Die kasteel en wynplaas was ook n belewenis. By Kirstenbos het Bertus net vasgesteek en besluit hy het genoeg gehad van die gelopery en was moeg vir my rondkarringdery om alles te sien. Ons het wel nog n bootrit gedoen met Circle Launches waar ons na die klomp robbe gaan kyk het. Daar was met reg robbe vir Afrika.

Ons vlieg weer terug Johannesburg toe en ry terug Secunda toe waar ons toe gebly het.

My fotos is in n album. Hul is geneem met n Kodak instamatic en het negatiewe.

Dis mooi herinneringe al was dit bietjie langdradig vir my kind.

Die derde besoek was weer onder heel ander omstandighede. Ouma het na Bertus gekyk wat toe sestien jaar was, terwyl ek saam met n vriendin vanaf Potgietersrus Kaapstad toe gery het.

(Ek kry nie die inlinks skakel nie. Hester help asb.)

Vakansie as kind: Childhood holiday


Iets wat ek steeds goed onthou was die vakansies wat ons gehou het op n plaas in die Laeveld

Image result for pictures of nelspruit town

Witrivier vakansie

As kind het ons een keer per jaar vakansie gehou. Dit was meestal die Kersvakansie wanneer die fabrieke gesluit het. Langs ons het ‘n skoolhoof gebly wat ‘n plaas naby Witrivier gehad het.(Ons het toe nog net buite Pretoria gebly daardie tyd) Hy het die huis tot ons beskikking gestel om vakansie in te hou. Dit was die heerlikste vakansies.

Die eerste keer wat ons gegaan het was ‘n belewenis. Ons was so opgewonde dat ons nie tot rus kon kom die aand tevore nie.

Vroeg aand, voordat ons die volgende dag vertrek, het  Pappa die Buick of Studebaker(maak vergeet!) gepak. Kon hy vir jou pak! Alles het n gaatjie gekry. Ons het selfs n lewendige hoender in ‘n hokkie saamgevat vir Kersfees. Tot ons twee honde het ook saamgegaan. Een was n foksteriër en die ander ‘n Bull Mastiff. Hoe ons almal ingepas het sal net my Pa weet.       

Ons was veronderstel om die oggend voor die son opkom die pad te vat.  Pappa was egter te opgewonde. Hy kon nie slaap nie. So teen een uur kon hy dit nie meer hou nie en het hy ons uit die vere gejaag. Ons is op die agterste sitplek ingepak, om verder te slaap. Daar was altyd ‘n gekarring oor een se voete wat in ‘n ander een se gesig was.  Beknop se Moses met drie wat moes lê en nog twee honde ook.

Voordat die son opkom was ons in Middelburg, Transvaal( vandag Mpumalanga). Ons het altyd by die padkafee(dit beteken dat jy met jou moter parkeer en dan bring die kelner die spyskaart, jy kies, en sy bring dit vir jou op n skinkbord.) gestop om die toilette te gebruik.  My Ma het altyd padkos ingepak en ook ‘n fles met tee. Ons het dus nie nodig gehad om iets te ete te koop nie.

1956 was daar geen snelweg van Pretoria, Laeveld toe nie. Dit was nog enkel bane en nou kronkel pad. Vandag vat dit n uur en n half tot 2 ure om in Nelspruit te kom. Daardie tyd het ons die hele oggend gery.

Ons het ook langs die pad by bankies en tafeltjies gestop om bene te rek, en n laaste teetjie te drink.

Die plaas was n heerlike rustige  plek. Min geriewe: buite toilet, warm water in die donkie wat met ‘n houtvuur verwarm word. Dit was ‘n grasdak huis. Heerlik koel in die skroeiend warm Desember son. Die huis was tussen Dennebome omdat die plaas ‘n Denneplantasie en piesang plaas was.

Aan die een sykant van die huis was daar n stroompie, eintlik meer n leivoor. Ons het altyd probeer om krappe te vang. Ons was maar skrikkerig want die grootmense het gewaarsku: “Krappe hou van menstone, veral sulke klein toontjies soos julle sin!”

 Die water en modderwal word versigtig met n stok geroer om te kyk of ‘n krap wil uitkom. Sodra die krap die punt van die stok beet het, het ons hom uitgeskiet na die wal en gehoop hy bly vasklou, wat natuurlik selde gebeur het. As ons een uitgeskiet het was dit n gegillery en rondspringery om te keer dat die krap jou nie in die hande kry nie.

In die denne-plantasie was daar sulke dik bobbejaantoue soos die in die Tarzan flieks. Ons het heerlik geswaai en Tarzan-Tarzan gespeel.

Die heerlike Kersmaal was altyd ‘n hoogtepunt gewees. Mamma het die saamgebringde hoendertjie gestop, en heerlik knapperig in die gas oondjie gebraai.

Die vakansies op die plaas is afgewissel met vakansies in die Kruger Wildtuin. Dit was ook netso heerlik gewees. Een jaar, toe my Oupa uit Holland kom kuier het, het ons in n tent uitgekamp. Dit was nie n groot sukses nie omdat ons nie uitkamp mense is nie. Die Wildtuinvakansies is moontlik gemaak deur vriende wat bestuurders in Pretoriuskop  was. Hul het makliker vir ons plekke kon bespreek.

Wat n lekker herinnering van kindwees en vakansie

Image result for images of holidays around the world

First Holiday at White River

As a child, we only went on holiday once a year, mostly the Christmas holidays when the factories closed. Next to us lived a school principal who had a farm near White River (at that time we still lived just outside Pretoria) He made the house available to us to use during the holidays. These were the most wonderful holidays.

The first time we went was a great experience. We were so excited that we couldn’t come to rest the night before.

Early evening, before we departed the next day, Dad packed the Buick or Studebaker ( forgotten the make!). He could pack a car like a champion! Everything got a place. We even took a live chicken in a tiny cage with us for Christmas dinner. Our two dogs went along too. One was a fox terrier and the other a Bull Mastiff. How we all fit in, I can’t tell you.

We were supposed to start our journey the morning before sunrise.  Dad was too excited; he couldn’t sleep. At one o’clock, he couldn’t wait any longer. We were packed in the back seat, to sleep further. There was always an issue with our feet that were in smeone else’s face. What could we expect with three who had to lie on the back seat; with two dogs too?

Before the sunrise, we were in Middelburg Transvaal (today Mpumalanga). We always stopped at the drive-in cafe (which means you park  your car, then the waiter brings the menu, you choose, and she brings it to you on a tray.) We stopped to use the toilets. My mom always packed a picnic basket and a flask with tea. We didn’t need to buy something on the way for lunch.

In 1956 there was no highway connecting Pretoria with the Lowveld. The road was still single lanes, narrow and winding. Today it takes about an hour and a half to two hours to drive to Nelspruit, the capital of Mpumalanga. Those days we drove all morning.

We also stopped at the roadside benches and tables to stretch legs and drink a cup of tea.

The farm was a lovely quiet place. It had few amenities: outside toilet, hot water in the donkey heated with wood fire. The house had a thatched roof. Cool in the scorching December sun. The house was between Pine trees because the farm had Pine plantations and banana groves.

On the one side of the house was a creek. We always tried to catch crabs. We were scared of them because the grown-ups warned:

“Crabs love human toes, especially those little ones like yours!” As soon as the crab caught the tip of the stick, we ejected it to the dry patch next to the creek and hoped it would stay stuck, which of course rarely happened. If we succeeded to get one out of the water, there would be delightful screams and running and jumping to stop the crab from getting hold of our toes!

In the pine plantation were thick “bobbejaantoue” monkey ropes? like the ones in the Tarzan movies. We had great swings while playing Tarzan-Tarzan.

The delicious Christmas meal was always a highlight. Mom stuffed the chicken and roasted it till crispy and brown in the gas oven.

The holidays on the farm were interspersed with holidays in the Kruger National Park. It was also just as good an adventure as going to the farm. One year,  my grandfather visited us from Holland. We camped in a tent. It was not a great success because we had never been campers. The park holidays were made possible by friends who worked in Pretoriuskop. They could easily book places for us.

Wonderful memories!

n Oupa storie. A Grandpa story


Image result for picture of grandpa napping

My memoirs is besig om nader te beweeg aan die tweede deel nl my laerskool tydperk. Ek het vandag heerlik terug gedink aan my oupa wat by ons kom kuier het. Ek was toe so nege en n half jaar oud. Oupa het vir ons kom kuier vanuit Holland.

n Oupa Storie

Oupa S. het vir ons kom kuier net kort na ons Erasmia toe getrek het. Hy was redelik kort van draad gewees. Ek was maar skrikkerig vir hom omdat hy en Pappa nogal gereeld argumente gehad het. Tog het ek hom geniet. Hy het meestal in die middae op n spesifieke stoel gesit en n rukkie gedut. As hy weer wakker was kon ek op sy skoot kom sit. Hy het dan meestal die mooiste stories vertel. Dit was n hele ritueel om te besluit watter storie hy sou vertel. Hy het altyd n swart baret, skeef oor sy eenkant van sy kop getrek, gedra.

Sodra ek op sy skoot sit haal hy die baret af:“Kom, soek nou eers vir ons n storie uit!” en gee die baret vir my.

Ek sit dit oor my gesig en kyk.

“Watter een Ineke? Sien jy iets wat die moeite werd is?” Hy vat die baret en hou dit voor sy gesig.

“A, wat dink jy van daardie ene aan die linkerkant? Dit klink vir my of dit n avontuur is!” Hy gee die baret terug aan my om weer te kyk.

Ek kyk. “Oupa ek sien hom. Ooo, dit gaan n mooi verhaaltjie wees. Kyk gou weer!”

So het ons dan n storie uit sy hoed gehaal.

As mens die baret so voor jou gesig hou sien mens klein gaatjies waar die lig deurkom. Dit, was al die stories gewees en daar was baie.

Elke middag na skool en nadat Oupa sy uiltjie geknip het, het ons twee eers n heerlike storie uurtjie gehad.

………… ………….. ………….

My Grandpa

My memoirs are moving closer to the second part, called my primary school period. Today I remembered my grandfather who came to visit us. I was nine and a half years old. Grandpa came to visit us from Holland.

A Grandpa Story

Grandpa S.  visited us shortly after we moved to Erasmia. He was pretty short of thread. I was scared of him at times because he and dad often had arguments. Yet, I enjoyed his company. He usually sat in a certain chair for a while in the afternoons having a nap. If he woke up, I could sit on his lap. He then would tell the most wonderful stories. It was a whole ritual to decide what story he would tell. He always wore a black beret, crooked over his one side of his head.

As soon as I sat on his lap, he removed the beret: “Come, have a look if you can find our story!” And gave me the beret.

I put it over my face and looked.

“Which one Ineke? Do you see something worthwhile? ” He took the beret back and held it in front of his face.

“Ah, what do you think of that one on the left? It sounds like it’s an adventure story! ”   He gave the beret back to me to look again.

I looked. “Grandpa I see it. Oh, it’s going to be a good one. Have a look again! ”

That was how we took a story out of his hat each time.

If you keep the beret in front of your face, you see tiny pinpoint holes through which the light shines. Those dots were all the stories, and believe me, there were many.

Every afternoon, after school, and after Oupa had his nap, we both had a wonderful story hour.