Afrikaanse Tokkel: Bietjie Blaaskans


Blaaskans!

Die volgende vyf weke gaan ek bietjie laag lê.
Ek gaan weer n huis oppas vir vier weke. Die dame gaan bietjie vakansie hou oorkant die water. Sy het haar man bietjie meer as twee jaar verloor en is nog baie dwalende en soekende. Dit sal haar die wêreld se goed doen.Sy gaan met n toergroep en n niggie van haar. Daar is ook n ou Boarder Collie van sestien jaar. Sy is heel lendelam in haar agterlyf. Ouderdom is besig om haar in te
haal. Die dame het n mooi brief aan die veearts geskryf dat as Meggie nie meer lekker beweeg nie en pyn het moet hul haar maar uitsit. Sy gee my toestemming om die besluit saam met veearts te neem. Ek hoop van harte die hondekind hou uit tot haar ou mies weer terug is.
Trompie gaan natuurlik saam en ek hou duime vas dat hy nie te ontwrig voel nie. As die twee honde besluit om saam n gesang aan te hef terwyl ek by werk is sal ek maar n ander plan moet maak. Dalk geniet die twee mekaar so sodat hul nie omgee om vir tye alleen te wees nie.
Eintlik wil ek bietjie wegbreek van blogland af want dit lei my aandag te veel af en ek kom by niks uit nie. Ek is ernstig besig om aan my Memoirs te werk. Ek wil die vier weke die tyd wat ek nie by die skool is gebruik om my eerste deel te redigeer en te herskryf soos dit kom. Ek skryf net oor my eerste ses lewensjare en wil probeer om dit in November te publiseer.(Hierdie keer is dit ernstig. Nie sommer so-so nie soos vorige e-boeke nie!)Ek het al n hele goeie versameling bymekaar. Dan is dit nog die vertaal in engels ook. Dit vat baie tyd om die regte benamings, taalgebruik en uitdrukkings te gebruik.

Wel dis dan dit. Sal later weer ernsig terug kom na my blog wat laaste tyd baie afgewater was.

DSCF7141

Groetnis van huis tot huis en tot weersiens!

Afrikaanse Tokkel: Dankbaar


Ek moet die volgende in Afrikaans deel. Afrikaans is en bly steeds my Moedertaal.

Die afgelope week het ek weereens besef hoe wonderlik dit is om mens te wees op hierdie Godgegewe aarde. Dis nie net die besef dat daar n Hoër Hand is wat ons beskerm en bewaar nie. Dis ook die besef dat om gesond te wees en so baie seëninge te beleef werklik die lewe die moeite werd maak.

Maandagoggend vroeg, so amper half sewe, en nog pik donker loop ek met Trompie ons eerste lopie vir die dag. Dit is meestal n twintig minute se stappie. Ek loop altyd dieselfde paadjie elke oggend. Onder in my straat is n hospitaal vir liggaamlik gestremdes. Ek en Trompie ken heelwat van die mense en verpleegpersoneel. Toe ons die sypaadjie oploop kom daar n ou vroutjie aangestap, eintlik meer sleepvoetend. Net n kort ou jassie maak haar bo-lyf toe. Sy het nog haar kort nagrok aan wat onder die jassie uitsteek. Twee maer beentjies steek onder rokkie uit en twee pantoffelvoete wat skuifel.
Ek het eers gedink dis dalk een van die hospitaal se vrouens wat weggeloop het. Toe ek nader kom sien ek dat dit Nellie(nie regte naam nie) was. Ek ken haar van sien. Sy bly om die draai van die hospitaal af.
Die volgende gesprek het plaasgevind:
Ek:  Wat maak jy hier in die donker en koue alleen in die straat?
Nellie:  Ek weet nie! Ek loop sommer net.
Ek:  Kom ons gaan huistoe. Jy kan nie so in die koue hier alleen loop nie.
Nellie:  Nee, ek kannie huistoe gaan nie. Hy is daar en het my uitgesluit.
Ek: Wie is dit?
Nellie: Dis Bruce.
Ek: Is dit jou seun?
Nellie: NEE
Ek: Iemand wat by jou bly?
Nellie: Nee.
Nou is ek rerig bekommerd. Sy praat in raaisels. Ek besluit om by die hospitaal aan te klop. Daar is geen antwoord nie. Ek beduie vir Nellie om by deur te wag, ek loop net gou verder met Trompie. Ek het net n klein draaitjie geloop en teruggekom. Nellie het intussen aan geloop.
Ek stel toe voor ons lui die voordeurklokkie. Nellie bly vra of hul haar sal kan help. Eers was daar geen reaksie op lui van klokkie. Uiteindelik maak die nagsuster die deur oop. Ek beduie aan haar wat aangaan. Sy sê sy is op die oomblik alleen en kan nie veel doen nie. Gelukkig kom daar toe net een van die dames aan vir die volgende skof. Die nagsuster, met wie ek redelik bekend is, sê toe sy sal die polisie bel om saam met Nellie huistoe te gaan.
Daar was ongelukkig nie tyd vir my om verder te help nie omdat ek by my voorskool uur moes wees.
Na my oggend sessie by die skool het ek en Trompie vir ons volgende lopie gegaan wat die bult op is. Aan die bokant van bult, weet ek, bly mense wat Nellie ken. Ek gaan toe daarlangs om te sê dat ek Nellie op straat gekry het. My loseerder loop meestal so vyfuur soggens vir oefening. Hy het toe al vir Nellie op straat gekry.
Jess, die jong dametjie wat Nellie ken vertel toe vir my dat daar n groot skroef los is met Nellie. Nellie se kinders is in Australië en stel nie in hul ma belang nie. Nellie word die Maandag vir twee weke opgeneem in die algemene hospitaal om getoets te word vir alles wat moontlik verkeerd kan wees. Daarna sal hul besluit wat om met haar te doen. Jess vertel ook dat Nellie soos n ouma vir haar is. Daar is nie n Bruce nie en sy bly alleen!
Toe ek Nellie in 2010 leer ken het was sy n op en wakker Engelse vrou wat kans gesien het om die wêreld te versit. Dis tragies om n mens so te sien verswak.
Dit maak my dankbaar dat alles nog so goed met my gaan hier op my eie. Daar is nie tyd om in sak en as te sit nie. Ek hoop net dat as ek dalk eendag in die straat dwaal daar iemand is wat hom/haar oor my sal ontferm
Na Maandag was die volgende drie dae soort van normaal.Ek het my voorberei om my aanbieding te doen om sterre te maak teen geweld. (One million stars against violence, ek gaan in n ander pos daaroor skryf  https://www.facebook.com/onemillionstarstoendviolence/)
Donderdagaand was dit ons maandelikse Soroptimist vergadering. Ons het die aand n spreker gehad wat my verder laat besef het hoe dankbaar ek is om gesond en normaal te kon grootword en nog te lewe.
Die spreker was ons eie Upper Hutt goue medalje wenner in swem by die paralimpiese spele in Rio.
Haar naam is Mary Fisher, n blinde swemmer wat haar nie deur haar gebrek laat afsit nie.

http://www.stuff.co.nz/sport/other-sports/84268329/Kiwi-Paralympics-swimmer-Mary-Fisher-can-hear-her-gold-medal

Sy is n sprankelende 24 jarige jonge dame wat die lewe voluit leef. Sy het vertel hoe dit gekom het dat sy blind is, haar skoolloopbaan wat sy in gewone skole gehad het. Sy woon nou op haar eie in Wellington. Naby die universiteit waar sy studeer en die swembad waar sy gereeld oefen.
Sy het ook in kleur vertel hoe dit was gedurende haar verblyf in Rio en hoe dit gevoel het om n wêreldrekord in swem op te stel en n goue medalje te wen.
Dit was n belewenis om te hoor van al haar lewenservarings. Dit wys tog maar, waar daar n wil is, is n weg.
Dit was beslis vir my n week van wonderlike gebeurtenisse gewees.

Afrikaanse Tokkel:Perdeby en spinnekop


EINA! Arme spinnekop is verlam en mevrou Perdeby karwei hom na haar nes teen my huis se muur uit.

Die volgende drie fotos het my dadelik laat dink aan Perdebytjie se storie met haar verlamde spinnekop wat sy aan die lewe probeer hou het vir n tydperk.

https://perdebytjie.wordpress.com/2017/02/06/spinnekopnuus/

 

Afrikaanse Tokkels: Laaste vir 2016


 

Hiermee wil ek almal n mooi en vreugdevolle feestyd toewens. Mag jul elke oomblik met jul geliefdes geniet.

Baie dankie aan al die vriende in die blogossfeer vir die lekker gesels en kuiers oor en weer die afgelope jaar. Ons het heerlik ge-TOEKA TOKKEL

https://scrapydo2.wordpress.com/category/toeka-tokkel/

Sonder julle is die lewe maar baie saai en vaal.

Mag die nuwe jaar vir n ieder en n elk vol vreugde wees.

Image result for nuwe jaar wense

2016 Waar lees jy lekker? Scarpydo se keuse


Toortsie het nou n heerlike leer-mekaar-ken begin.

2016 Waar lees jy lekker? Toortsie se keuse

Hierdie is ‘n blogspeletjie wat ten doel het om ons blogs, verkieslike Afrikaanse blogs, ‘n bietjie blootstelling te gee.

Hoe dit werk:

  1. Dis totaal vrywillig. Jy hoef net deel te neem as jy regtig wil.
  2. Dit sal baie lekker wees as jy deelneem.
  3. Word jy benoem? Hartlik geluk! Dit beteken iemand lees graag by jou!
  4. Noem jou bloginskrywing: 2016 Waar lees jy lekker? (jou naam) se keuse.
  5. Bedank die persoon wat jou benoem het en tag die bloginskrywing waarin jy benoem is.
  6.  Herhaal die eerste sin in hierdie bloginskrywing, asook die reëls, sodat die volgende persoon ook weet waaroor dit gaan. 7.
  7.  Benoem 3 tot 5 bloggers/blogs waar jy graag lees en sê ook hoekom jy graag daar lees. Onthou om elkeen op dieselfde manier te tag. Kliek op ‘n bloginskrywing, kleur URL in …
  8. Jy mag iemand benoem wat alreeds benoem is, maar veral nuwe name is ook altyd welkom

Ek lees gereeld by die volgende ouens.

Net Ek , sy het die mooiste gedigte en verse wat sy gereeld bekendstel. n Alleen mens met diepe gevoelens.

https://neteknogsteeds.wordpress.com/2016/11/18/om-hier-rond-te-hang/

Kameel is my beste leesplek. Sy inspireer my lekens weer om tog steeds aan te hou.

(ek kry nie haar skakel nie, dit bly sê dis nie meer beskikbaar nie!)

de Wets Wild Hier sien en lees mens van al die wilde diere, dan is daar nog die mooiste fotos ook by. Alhoewel hul in Engels skryf gesels ons in Afrikaans in die kommentaar omdat hul regte Afrikaners is.

Hamerkop

Dit is my drie bestes wat ek gereeld lees. Daar is nog n paar meer maar dit kan wag tot n volgende keer.

Lees gerus wat die drie blog vertel. n Nuwe wêreld gaan oop as mens daar lees.

Afrikaanse Tokkels: Storm en middagete


Natuurlik kan ek nie sommer net so ophou Afrikaans skryf nie. Ek het besluit om so nou en dan net darem n bietjie te Tokkel.

Saterdag het ek weereens my seun gehelp met die bou van sy elektroniese bordjies wat hy uitvoer die wêreld vol. Dit was n koue reënerige en winderrige middag. Ek besluit om Trompie vir n lopie te neem voordat ek huistoe gaan. Die reën het bietjie bedaar. Ons was net by my kar se deur toe daar n wind verby kom wat ons omtrent van ons voete afwaai. Ek wou Trompie maar in die kar laai omdat dit weer begin reën het ook. Sjoe dit was deel van n 160km per uur se wind wat tussen die huise deur gewaai het. My seun het selfs buite toe gekom om my te help om te keer dat ek nie wegwaai nie. KOnnie glo die wind was so woes nie.

20161009_113410
Trompie kyk of hy die hoenders kan sien
20161009_113455
Mollie sit ewe elegant op rusbank se leuning. Luigi kyk wat Trompie by die deur sien

Sondag het ons twee sessies van bordjies bou gehad . Ons het egter heerlik middagete gaan eet by n restaurant.

20161009_132330
Skaap skenkel met groente
20161009_132341
Bertus het taai biefstuk met skyfies uieringe twee eiers en slaai gehad

Ek het roomys en sjololade sous gehad terwyl Stella en Bertus Blue berry frummel met roomys gedeel het.

Nostalgia. The daily Post. Photo Challenge.Nostalgies(Afrikaans)


Nostalgia

What kinds of experiences stir emotions for the past within you?

For this challenge, show us what nostalgia means to you — perhaps a moment or scene that makes you feel wistful, happy, sad, or somehow longing for the past. It might be with friends, family, or by yourself — anywhere, any time of year.

https://dailypost.wordpress.com/photo-challenges/nostalgia/

20161002_114757
Sheep with lambs in a paddock.

Reminds me of spring time in years gone by, farming with goats while I was still a teenager.

Skape met lammers maak my nostalgies.  Dit herinner my  aan die jare van boerdery met melkbokke.

Springtime makes me nostalgic. All new life, blooms, bees, warmer weather. Just wonderful.

Bloeisels

Kowhai blossoms

Trompie also enjoys spring more than wet winter.

Trompie geniet ook die warmer weer.

Toeka-Tokkel no 35 : Hande


HANDE

100_5174

Hande is beslis belangrik in my lewe. Ek is dankbaar om twee hande te hê wat al baie gedoen het en seker ook nog meer sal doen solank ek lewe.

Werkende hande:
My hande het hard gewerk toe ons as familie op ons kleinhoewe geboer het.
Huis help bou.
Bokke gemelk, gevoer, hokke skoon gemaak
Mielies en groente geplant.
Geskoffel en water gelei.
Hierdie twee hande het BAIE gebrei, gehekel,gebak en gebrou.
Sagte hande:
Daar is die twee hande wat liefde uitgedeel het. Vertroeteling word die beste met die twee hande gedoen. Net die ligte aanraking in die verbygaan om te wys ek is lief vir jou. As getroude vrou en ma het ek(ons) altyd hand vasgehou as ons stap of uitgaan. Selfs net winkel toe het ons hande vasgehou.
In gebed word hande vasgehou. Nie net twee gevoude hande nie maar die gesin aan tafel hou hande om te bid en te dank vir voedsel of wat die dag gebeur het.
Ontspanne hande:
Hierdie twee hande bestuur my voertuig veilig vir meer as vyftig jaar.
Ook is my hande gebruik om te skryf. Hoofsaaklik is daar met pen/potlood op papier geskryf. Vandag skryf ek steeds met die twee hande, nie net op papier nie maar ook op die rekenaar waar die sleutels ingetik moet word.
Hierdie twee hande moet nou binnekort my volgende boek aanmekaar slaan.Dis nou al vier jaar wat ek getrou elke jaar die skryfsessie in ons biblioteek bywoon. Einde elke jaar sit ons elkeen n klompie stukkies in n boekie. Nou moet die twee hande gebruik word om te redigeer en te rangskik sodat die boekie leesbaar is.

@@@ ……@@@……@@@

Liewe mede skrywers en lesers
Eers wil ek net baie dankie sê vir al jul getroue ondersteuning. Dit was regtig twee heerlike jare van gesels en deel met mekaar.
Ek het besluit om hierdie die laaste van Toeka-Tokkel te maak. Miskien, eendag in die toekoms, sal ek weer verder gaan.

Op die oomblik is ek net nie in staat om meer rustig te sit en die skryfwerk te doen nie.

Ek is soos n gewoonte misdadiger- ek bly myself elke week opwen en bekommer oor wat ek wil skryf en wanneer ek dit gaan doen. My dae het net nie genoeg ure meer nie. Daar is so baie wat ek nog wil doen. Die skrywery hou my maklik die hele oggend besig en dan het ek niks anders gedoen nie. Dis besig om my in te haal.
So dis totsiens maar moontlik nie vaarwel nie.

Die volgende persone het oor besoekers geskryf:

Groot dankie aan-

I scrap 2 open baan met studente besoekers

https://scrapydo2.wordpress.com/2016/09/25/toeka-tokkel-no-34-besoekers/

Toorts dink terug aan lekker Struisbaai besoekers

Toortsie se Toeka Tokkel oor Besoekers