Afrikaanse Tokkel: Stoepstories


Vuurvliegies en meer

Hierdie skrywe kom na aanleiding van Lekkervurig se naamsverandering na Vuurvliegie. Lees hier wat sy skryf!

So loop ek Maandagoggend vroeg met Trompie en broei oor die naam van die ander lampdraertjies. Ek kon net nie daarop kom nie.
Ek dink toe ver terug aan ons dae van op ons stoep sit.

Saans so van na agt tot so half tien het ons altyd in die donker op ons stoep gesit. Ons het buite op n plot gebly waar geen elektrisiteit was nie. Daar het net n parrafienlamp in die kombuis gebrand. Verder was alles donker.
Na n harde dag het ons op die stoep gesit en sommer net die heerlikheid van die koelte na n hetige Hoëveldse dag geniet. Net die naggeluide was om ons. Dan as mens so oor die grasperk kyk sien mens die liggies wat skyn. Die kleinste wurmpie met n liggie op sy stertjie wat lustig brand.
Daar val dit my toe by terwyl ek so loop en terugdink; dis n GLOEIWURMPIE!
Die natuur is darem te wonderlik vir woorde.

Die outjie is nie heeltemaal soos die wat ek onthou nie.Ons sn was meer wit


1961-1972 Terwyl ons so rustig op die stoep sit wag ons party dae ook vir die satteliet wat verby moet kom. Daar is meestal oor die radio aangekondig hoe laat die satteliet gesien kan word en waarvandaan en waarheen hy vlieg. Dit was altyd vir ons n hele opwinding om te sien wie dit die eerste raaksien tussen al die duisende sterre.
Ons het dus ligdraertjies op die grasperk en mensgemaakte ligdraers in die lug gehad.
Lekker goeie ou dae.

In 2016 besoek ek die Waitomo glowworm caves. Dit was n belewenis uit n ander wêreld met al die wurms wat aan slymdrade hang en hul liggies laat skyn om goggas te lok.

Advertisements

Afrikaanse Tokkel: Stokkies draai


Stokkies-draai

Dit het my meer as ‘n week geneem om te besluit om tog die volgende te vertel.

Na aanleiding van my vorige inskrywing oor die Valentyn wat ek wil vergeet gaan ek verder vertel oor die mense wat langs ons gebly het, meer eintlik die mense langs wie ons gebly het.
Ek was baie lief vir die oom en tannie. Die oom was altyd besig om dinge te verduidelik. Ek het alles ingedrink. Omdat hy ‘n oud skoolhoof was kon hy nie anders as om altyd iets te wys of te vertel nie. Ek het meestal in die middag by hom ‘n draaitjie gemaak as ek sien het hy was buite doenig. Hy het onder andere ‘n interessante stoorkamertjie gehad. So nou en dan kon ek saam met hom daar ingaan. Die mure was vol rakke met boeke. Mense, as jy praat van boeke dan moes jy dit sien om te kan glo.Dit was soos n eie biblioteek. Oom Gernie, het vir my van die boeke geleen om te lees. Hy het baie van geskiedenis gehou en boeke oor die ontdekkingsreise gehad. Dit was maklike leesbare boeke vir my as elf-jarige. Columbus se ontdekking van Amerika was my beste boek. Ek kon myself inleef in hoe dit moes gewees het op die skip. Die lang reis en dan die skielike sien van land.


Jare later het ek in Spanje getoer en in Barcelona by die paleis van koning Ferdinant se trappies gestaan en my voorgestel hoe die ontmoeting met Columbus maande later was. Dit het my sommer koue rillings gegee om te dink dat ek op die plek kon staan waar die gebeurtenis plaasgevind het. In die hawe in Barcelona is daar ook n replika van een van die klein skippies waarmee hul gevaar het.
In 1985 het die oom en tannie vir my Verjaardag twee engelse boeke gegee, “Alice in wonderland” en “My First Fairy Tales” wat ek nog steeds het(2019)
Oom Gernie, het my ook baie van tuinwerk en die natuur geleer. Eendag was hy langs die erfdraad besig.
”Wat maak Oom vandag?”
“Ek draai stokkies,” kom die antwoord.
“Jy vat twee verskillende druiwestokkies/lote. Een van ‘n plant wat goed groei en een van ‘n druiwe stok wat baie goeie vrugte dra. Dan neem jy die stokkies en sny V in die goeie groei een wat onder gaan wees. Die een wat goeie druiwe dra kry n omgekeerde V of te wel ‘n punt wat in die onderste een se V pas. Daarna draai jy die stokkies stewig vas, sodat hul aanmekaar kan groei.
Daar is ‘n gesegde:”Die kinders draai Stokkies”, of hul bly eintlik wederegtelik weg van die skool af. Vroeër jare as dit tyd vir stokkies draai was moes almal help om die druiwestokkies te ent en vas te draai sodat ‘n hele boord vol geplant kon word. Daar is toe gepraat van almal moes stokkies draai en kon dus nie skooltoe gaan nie.”
Vandag bly die gesegde steeds as kinders skool “slip” dat hul stokkies draai.
Ek het daardie middag oom Gernie gehelp stokkies draai.
Die oom was ‘n skraal langerige man, terwyl tannie Gernie ‘n ronde kort tantetjie was. Sy was altyd besig met allerhande teepartytjies. Een slag het die tannie ‘n klomp kindertjies uit die omgewing bymekaar gemaak en ons laat oefen vir ‘n opvoering wat ons vir haar deftige dames moes doen. Ons het geoefen dat dit so klap.
Op die einde was ons almal aangetrek in ons sondagrokkies en het ons
“Liefste Tannie ons bring rosies,” gesing en aan een van die belangrike dames ‘n mandjie met rose oorhandig.
Dit was werklik lekker om twee sulke goeie mense te ken. Later na die oom oorlede is het die tannie na ‘n soort van n ouetehuis getrek. Ek het as volwassene nog ‘n paar keer by haar gaan kuier.Die vriendskap het tot op die einde gehou.

Net ‘n Gevoel


Het jy al die gevoel gehad?

Dis Dinsdag, ek en my vriendin het ons Dinsdag kuiertyd by n koffie shop. Ons doen dit nou al seker vir drie jaar, hierdie gekuier oor n koppie tee/koffie.
Die volgende toneel speel hom af terwyl ons kuier :
Aan ‘n tafeltjie buite ons gehoorveld sit die tweetjies. Met skouerlengte swart hare wat sy gereeld saamvat in haar hand en dan agteroor gooi, dan vat sy dit weer saam en gooi dit oor haar skouer. Sy is ingedagte. Langs haar sit, ek neem aan, haar blonde seuntjie. Hy het gejelde haartjies wat regop staan op sy koppie. Blou ogies kyk rond en dan na die speelgoedjie in sy handjies. Mamma is besig op haar foon. Voor haar is ‘n wortelkoek muffen. Daar is ook ‘n sjokolade melkskommel. Sy eet ‘n hap en probeer vir die kind ook gee. Hy wil nie. Draai sy gesiggie weg. Sy gaan aan met haar foon en dan neem sy nog ‘n hap. Sy skep van die versiersel en hou dit voor die seuntjie. Hy eet dit. Hy wil egter nie die koek self eet nie. Volgende is die melkskommel. Steeds bly Mamma besig op haar foon. Sy skep ‘n lepel vol van die boonste skuim af en gee dit vir haar kind. Hy hou daarvan. Sy gee hom ‘n tweede lepel, die derde lepel wil hy nie hê nie. Sy laat hom afklim van sy stoel en hy gaan in die speelplekkie speel. In die tussentyd bly sy besig met die foon. Voorkop geplooi in konsentrasie. Sy bly die hare saamvat en elke keer na agter gooi. Met die hare aksie kyk sy in die kind se rigting om te sien wat hy doen. Tog glo ek nie sy sien hom regtig raak nie. Hy is heel rustig besig met al die speelgoedjies.

Van die oomblik dat ek die vrou en die kind so sien sit het kom die gevoel by my op dat sy bekend kan wees. Die kindjie lyk baie soos sy pa as dit die persoon is aan wie dit my herinner. Kan dit waar wees? Is die twee regtig bekendes wat ek nog nooit ontmoet het en tog vir my die gevoel gee dat dit hulle kan wees.

Het jy al so n ondervinding gehad?

Faux Hawk with Short Sides

Afrikaanse Tokkel: Opwinding


Dis 1988, Hoërskool Secunda se eenduisend tweehonderd jongmense gons van opwinding. Selfs die onderwysers het ‘n gevoel van opwindende afwagting.
“Agter elke man” is n reeks, op SABC TV1, wat almal volg. Ons leef saam met elke karakter. Geliefde tant Stienie, met haar onderrok wat uithang, sigaret tussen die vingers. Al die drama met haar welaf dogter en dan ook van die ander karakters. Elk speel ‘n oortuigende vloeiende rol. Die volgende episode kan meestal nie gou genoeg kom nie.
Waarom gons dit hier? Ons verwag die einste jonge Steve Hofmeyer(Bruce Beyers, bombastiese jong man in “Agter elke man”) om homself aan ons voor te stel. Die meisies is vir dae al in vervoering. Selfs die seuns gesels oor hom. Ons, as onderwysers, is maar heel skepties oor die hele petalje. In die TV reeks is hy nie juis die beste voorbeeld van prim en propper nie. Dan het die mannetjie nogal ‘n stem om te kan sing ook, en hy is nogal iets vir die oog ook.
Almal is in die saal, sit en wag vir die verskyning van hul held. Dis naderhand ‘n halfuur na die tyd. Steeds geen Steve nie. Ons, as onderwysers, sit op die gallery en wag. Ons raak al kriewelrig van die wag. Die hoofseun en hoofmeisie probeer die orde handhaaf deur allerhande stories te vertel. Die atmosfeer is elektries.
Dan, met spoed verskyn daar ‘n man in ‘n gebleikte denim en wit hemp in die sydeur. Hy spring die trappies twee-twee tot op die verhoog. Die blonde kuif na die eenkant gevee, ‘n groot skewe glimlag op die gesig. Hy waai! Die meisies gil histeries. Hy beduie dat hul moet kalmeer. Hy begin vertel van hoe hy die rol in “Agter elke man” gekry het en hoe hy hom inleef in elke episode. Dan gee hy kans dat daar vrae gevra word. Die beste van die optrede was toe hy die kitaar vat en die tema lied van “Agter elke man” sing!

Ons, as opvoeders,was heel beindruk met die man se manier van praat en optree. Hy het beslis gewys dat hy nie die persoon in die reeks was nie.

Pampoen – Steve Hofmeyer


Ek verlang na my liefste se skouer om net n oomblik gekoester te word.

https://www.flashlyrics.com/lyrics/steve-hofmeyr/pampoen-97

Sing, sing jou woorde teen my vas
Bring, jou hele lewe in ‘n tas
Vat ‘n trein na Bloemfontein
En die 506 na Petrus Steyn
En as jy wil, vat daar ‘n bicycle
Volg, volg die grondpad teen die bult
Hol, oor die velde as jy wil
Hier wag ek die jare om
Vir ‘n stofwolk op die horison
Of iets soortgelyk, wat soos jy lyk

KOOR
Ek’t nog ‘n vrot pampoen en ‘n stukkende skoen
En ‘n trekker wat se tyres lek
Vir alles wat ek aan jou gedoen het
Kom jy by my intrek
Ek’t nog ‘n vrot pampoen en ‘n stukkende skoen
En ‘n plaas wat ek afbetaal
Vir alles wat ek aan jou gedoen het
Kom jy om my te haal
Stuur, stuur my liefde vir jou ma
Maar, as jy kom los haar net daar
Want hier’s net plek vir drie van ons
dis ek en jy en ‘n af-oor hond
Sy naam is Roof, maar hy’s al jare doof
Bring, bring daai goedjies wat jou pla
En ek, maak ‘n ring van ogies draad
Ek spaar nog vir die diamant
En ‘n donkiekar vir die predikant
Ek sal moet blomme leen, tot dit eendag reen….

KOOR

Woorde & Musiek: Steve Hofmeyr

Vandag 25 jaar gelede


 

Dinsdag 18 Augustus 1993

Die oggend toe ek en Klein B skooltoe ry het B… nog nie opgestaan nie.

Ons het net na twee weer tuis gekom. Terwyl ek inry vang my oog B wat  agtertoe loop om in die motorhuis in te gaan.

Ons klim uit. Met wat ek in die kombuis kom, hoor ons die skoot.

Ek vra vir Elsie ons huishulp:” Was dit n skoot?”

“Ja, die baas het die rewolwer in sy hand gehad.” kom die bewerige antwoord.

Heel geskok, bel ek skooltoe en verduidelik aan die onderhoof se vrou, wat die foon geantwoord het, wat gebeur het.  Sy sê sy sal kyk om iemand te stuur. Sy het geweet die kadet-onderwyser was nog by die skool. Hy was ook die veiligheidspersoon in sy hoedanigheid as kommando leier. ‘n Rukkie later het  Hardus van die skool af opgedaag.

In die tussentyd het die polisie gekom. Met rewolwers gereed, het hul deur die huis gegaan om van agter af in die motorhuis te kom. Boesman, ons boerboel, het gladnie gedink dis snaaks nie.

Hardus, het my in die sitkamer laat sit. Klein B het saam met my gesit. Hy wou weet hoekom ons nie gaan kyk nie want hy het n geroggel in die motorhuis gehoor.(Die kind moes in die tussentyd seker by die motorhuis gaan luister het terwyl ek gebel het) Die ambulans het gekom. Die polisie het my na my slaapkamer gevat om vir die speurder te  wag om my verklaring te kry. Hul wou gladnie hê dat Klein B saam met my moes wees nie. Daleen(onderhoof se vrou) en Tannie Frieda(my beste steunpilaar) het gelukkig na Klein B omgesien.

Daar was n briefie in B se ID-boekie waarin hy verduidelik:

Ineke is nie deel hiervan nie. Veras my en gooi die as sommer weg.

Die ambulans het B na Evander hospitaal geneem.

Ek het Elsie en Klein B na dokter van Vuuren geneem om n kalmeermiddel te kry. Elsie het ‘n inspuiting gekry en Klein B slaappille. Die dokter wou nie vir my iets gee nie omdat hy wou hê ek moet dit sonder verdowing hanteer, anders is dit n dubbele skok vir my as ek ophou om pille te gebruik.

Elsie is toe huistoe en was uit soos n kers. Ek en Klein B is ook  huistoe.

Evander hospitaal bel so half vyf om te hoor wanneer ek kom, want B was nie dood nie. Hul moet hom Johannesburg toe stuur omdat hul niks verder daar kan doen nie. Ek bel Petro (skoonsuster in Kempton Park), sy stel nie belang om Johannesburg hospitaal toe te gaan om hom te ontvang nie. Hennie(B se broer) was uitstedig.

Ek reël toe dat Klein B by tannie Frieda bly. Sy sou hom skooltoe vat en na hom kyk. Die bure oorkant die straat sou na die honde, Boesman en  Bobby, kyk. Na alles gereeël is het Daleen my  hospitaal toe gevat. By die hospitaal aangekom, was daar een van B se werksvriende. Ek wou nie eintlik ingaan nie omdat ek nie geweet het wat om te verwag nie.

Die outjie sê:”Kom Tannie, ek sal saam met tannie ingaan.” Hy het my hand gevat en ons is in.  Die suster het toe gewys waar die wond was: deur sy slaap eenkant in, anderkant uit. Gelukkig het hul darem die wonde skoongemaak. Ek het aan B se arm gevat. Daar het n siddering deur sy lyf gegaan, asof hy gevoel het dis ek.

Ek het toe besluit om saam met die ambulans Johannesburg toe te gaan aangesien niemand hom daar gaan ontvang nie. Ek het voor in die kajuit gery terwyl daar n ambulansman agterin gery het. Ons het in ‘n rekord tyd Johannesburg toe gevlieg. Voordat ons Johannesburg ingaan het die agterste ou laat weet dit lyk nie goed nie ons moet vinniger maak. Die bestuurder ry in sy haas by die afdraai verby. Hy sit toe sy sirene aan, op die snelweg en ry teen  die verkeer in, terug na die afdraai.

By die hospitaal was Petro(skoonsuster)  wel daar, ook Neels, Rina(B se suster) se man. Die dokter aan diens  het my eenkant geneem na sy vinnige ondersoek.

“Mevrou, daar is nie veel hoop dat hy sal oorleef nie. Indien wel, sal hy nie kan praat of sien nie. Ons sal hom vir agt en veertig uur monitor en dan verder besluit.”

Nadat die hart- en longmonitors aan B gekoppel is kon ons gaan kyk hoe hy lyk. Skielik gryp ‘n  vreemde jong man my vas en hy huil verskriklik. Jaco(B se seun) het die aand vanaf Pretoria gekom. Sy een professor het hom gebring. Toe besef ek dit is hy toe hy sy naam sê.

Ek kan nie presies onthou hoe alles was nie. Ek weet ek is terug huistoe die nag. Petro- hulle het my gevat en ek het die oggend na Klein B gegaan, dink ek. ‘n Sielkundige vriendin was by Klein B toe hy die volgende oggend wakker geword het.

Woensdag

Ek is  weer saam met Petro terug hospitaal toe. Hy het gelê asof daar niks verkeerd is nie. Mens kon net die ritmiese geluide van die long- en hartmonitor hoor. Op en af, in en uit.

Ek het gevra of Klein B mag kom.

Die suster verduidelik: “As hy wil kan hy kom maar n personeellid moet saam ingaan om te verduidelik wat aangaan omdat klein B net 12 jaar is.”

Terug Secunda toe om tas te pak en Klein B te gaan haal. Tannie Frieda het ons terug Johannesburg toe gevat. Klein  B wou sy pa sien. By die hospitaal was niemand beskikbaar nie omdat daar n ongeluk was en almal daar moes help. Ek kon wel Klein B invat en aan hom verduidelik dat B aan masjiene gekoppel is en ook dat hy breindood is. Klein B het gevra waar is koeël in en waar uit. Hy het gekyk en dit was dit. Klein B is saam met Tannie Frieda terug Secunda toe.

Ek bly by Petro. Donderdagnag, so net na elf, bel die hospitaal en vra ek moet kom om te besluit wat hul moet doen.

Daar gekom het die dokter verduidelik:

Mevrou moet asseblief besluit of die masjiene aanbly of afgesit word. U man is breindood. As u besluit om masjiene af te skakel, sal u belangstel om B se niere en sy hartkleppe te skenk? Die niere moet “lewendig” oorgeplant word. Die hartkleppe kan op ys kom. As die niere geskenk word, word die persoon by wie dit pas dadelik ingelig dat daar n nier is. Die persoon word dan die nag reggekry en B word aan die lewe gehou tot ses uur die oggend, wanneer dit “lewndig” oorgeplant word, daarna word masjiene afgeskakel.”

Ek het verduidelik dat ek nie eintlik die besluit kon neem nie omdat ons geskei was. Ek het Hennie(B se broer) gebel en verduidelik. Hy het die besluit aan my oorgelaat. Ek het toe toestemming gegee vir die oorplanting. Hul het dadelik die bed reggemaak en uitgestoot. Ons(ek en Petro) het agter die bed aangeloop terwyl die masjiene geblieb-blieb het. Ek onthou, ons het regs afgedraai om uit te gaan, terwyl die blieb-blieb links gedraai het en weggery het die gang af, in die ander rigting.

Hennie het teruggekom van Natal af en ons is na n lyksbesorger. Ek het vertel dat B gevra het dat hy veras word. Hennie-hulle wou n begrafnis hê. Daar is n kis uitgesoek en gereël vir n kort huldeblyk in die kapel by Mooifontein begrafplaas in Kempton Park. Ons moes dit so bewimpel dat B by Hennie-hulle gebly het anders sou die begrafnis in Secunda moes wees.

Ons het begrafnis vir die volgende Donderdag(26e) bespreek met die hoop dat die lyk vrygestel sal wees. Wat toe nie gebeur het nie. Hennie het toe as doktor, by lykshuis, sy stem dik gemaak sodat hul die ondersoek afhandel voor die Donderdag. Die lyk moes toe uitgeken word. Gelukkig het Neels saam met Hennie gegaan en dit gedoen.

Ds(kannie sy van onthou nie) van Secunda  het aangebied om die diens te lewer. Ek is ook saam met hom, tannie Frieda-hulle en Klein B  Kempton Park toe. Alles was gereël.

Klein B en Jaco was draers saam met Hennie en Neels, ander twee moet ek gaan opsoek. Hennie hulle het gesê as ek die begrafnis betaal sal hulle as familie ‘n grafsteen koop wat toe nooit gebeur het volgens wat ek weet nie.

Kannie glo dit was 25 jaar gelede nie.

 

Afrikaanse Tokkels: Towerpaleis besoek.


https://www.hesterleynel.co.za/2018/04/18/le-jou-eier-ons-gaan-op-n-skryf-safari-musical-chairs/#comment-10122

Image result for castle drawings images

Oe-la-la ons gaan n fees hê!
Soos almal weet het “Die Volmaakte Misdaad” en “Die Voortvlugtiges”, besonderse avonture opgelewer vir Blogland se profesionele misdadigers en vlugtendes.
Daar het heerlike sylyne/stories gevorm wat nog baie pret en plesier kan verskaf.
Een van die ontdekkings was/is dat Camilla, ons blonde sekskoningin met haar rooi stilletos wat nou verlore is, ontdek het dat sy van koninklike afkoms is. Sy het, soos my ma altyd gesê het: met haar gat in die botter geval. Sy het n kasteel van n paleis geërf.

Te heerlik!
Die beste van alles is dat sy ons klomp voortvlugtiges genooi het om te kom makietie by haar plek.
Vir my as die vlieënde Musk-er neem dit n tydjie om te reël om daar te kom. Toorts https://toortsie.com/2018/04/17/koningin-camilla-in-die-towerpaleis/  het egter gesê ons moet elkeen n werkie doen daar. Ek het toe maar besluit om Trompie saam te vat sodat hy, onder my leiding, die paleis poodels kan leer om beskaafd op te tree.

Hul moet geleer word om:
1. nie so hoogmoedig te wees nie.
2. hul mag maar hul voetjies nat maak of vuil maak
3. hul moet geleer word om voëltjies te verwilder
En dan
4. Om varke skrik te maak dat mens net ronde boude sien soos hul weghol.
Ek het n groter vuurpyl moes kry omdat Trompman saam moet gaan en my partytjie klere moes n plekkie kry.
Trompie was soos n steeks donkie. Hy wou nie n helmit opsit nie. Kon glo nie goed genoeg sien nie! Gelukkig is hy gewoond om sy reënjas aan te trek so dit was nie n probleem om die vlugpak aan te trek nie. Ek het sy hare voor sy oë gekam sodat hy niks kon sien nie en toe die helmit opgesit. Hy sit toe maar die hele pad en slaap.
Ek het my troue uitrusting van my seun se troue ingesit sodat ek n deftige aankoms kan maak. Dit moet maar dien vir die feesvierings ook.

DSCF6984

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=776174

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Afrikaanse Tokkels: Trekkery


 

11 Maart 2018

Sondag.

Vandag is ek weer in dieselfde huis waarin ek my eerste nege maande gebly het toe ek in Nieu Zeeland aangeland het.

Ek is poegaai van al die in- en uitpakkery.
Kinders het Woensdag 28 Februarie amptelik uit hul ou huis getrek. Die huis moes skoongemaak word die Saterdag. Matte gewas word die Maandag en een dag vir matte om droog te word. Kon eers Woensdag regtig dalk iets oorbring, wat ek nie gedoen het nie.
Ek het my vervoerwa vir die 8ste Maart bespreek. n Mens kon 10 plastiese houers kry om te gebruik om in te pak. Die houers moet n week na mens getrek het teruggaan. Ek het elkeen halfvol boeke gepak en die ander helfte met ligter goed. Die houers was steeds heel gewigtig vir my. Ek laai een in, sit leë een bo-op, laai in, sit derde een bo-op en laai in.
Daar is so baie boeke dat ek nog ekstra kartondose ook moes volpak. Toe kom al my “crafty stuff”. Dis nou scrapbooking, kaartjiesmaak goed, kralewerk, stempelwerk, verfwerk, fotografie goed! Ai, en dan al die kwiltmateriaal! Nie geweet ek het so n groot versameling materiaal nie. Het omtrent n kamer nodig om alles te bêre.
Elliot kartondose wat ek saamgebring het van SA en nog nie uitgepak het nie het ek net weer toegeplak.
Klere en slaapkamergoed word in twee reistasse gesit. Die res word in swartsakke gesit.
Die kombuis het ek nie kans voor gesien nie. Dit moet maar stelselmatig gedoen word. Ek kan nie so hoog in die kaste bykom en so laag uit kas uitpak nie. Die goed wat te swaar is hoef ek nie eers te probeer nie.
Donderdag 8 Maart sou vragmoter so na twaalf kom d w s volgens hier na “lunch”. Dit sou my kans gee om die yskas uit te pak. Nie n kans nie! Terwyl ek gou gaan brood en melk koop lui foon, dis so 10:30am: “Kan ons maar kom oplaai?” Pew, ek sê to ewe “Ja!” Blitsig huistoe. Hul kom toe daar aan met hul groot vervoerwa en raai wat? Hul kan nie inry nie want die kragdrade is te laag. Hul gaan haal toe n kleiner vragwa wat dan tweekeer sal moes ry. Alles het goed afgeloop. Alles opgepak wat moes en ek het gewys waar alles weer neergesit moet word.

 

Ek het ook gereël dat die meubels en goed wat ek nie wil hê nie gehaal word deur n “Opshop” of te wel n tweedehandese winkel. Hul kom ook ou TVs en elektroniese ware oplaai vir hersirkulasie of vernietiging, wat baie handig is. Ek het juis twee ou TVs gehad wat hul gevat het en n ou rekenaar en selfone. Hul het my “queen bed” en n enkelbed ook opgelaai, ou fiets, potte, panne en alles waaraan jy kan dink wat nie meer gebruik word nie.
Ek kan nie my ou potte en panne gebruik nie omdat hier n “Fansy” stoof is wat net sekere potte gebruik. Ai, ai, nou moet ek gaan shop vir nuwes. Gelukkig het ek voorberei en n klompie gevriesde maaltye voorberei en saamgebring. Net in mikrogolf en alles is reg vir aandete. Slaaie is ook n lekker vinnige ete.
Nou is dit uitpak tyd. Ek het gister, Saterdag, nege van houers uitgepak. My go, was toe uit. Boeke uitpak is harde werk.

20180311_165912
Nege uitgepakte houers

Op die oomblik het ek net n enkelbed om op te slaap omdat my dubbelbed nog nie gekom het nie. Hy is drie weke terug gekoop en hul het gesê dit sou drie weke vat om te bou. Hoop hul maak nou vinnig n plan. Ek en Trompie saam op n enkelbed is nie kinderspeletjies nie. Die eerste aand was alles so vreemd vir Trompie dat hy teen my rug gelê het met sy kop by my kop. Gelukkig het ek aan die muurkant gelê anders het ek beslis op die grond beland. Die volgende aand was hy okay en het normaal op voetenend geslaap wat darem n bietjie spasie vir my gelaat het. Die naweek het ek nog twee hondegaste ook gehad. Gelukkig is dit hul huis gewees en hulle het heel tuis gevoel. More kom hul mense weer terug dan is dit net ek en Trompie. Hopelik gaan dit nou net makliker wees.

20180310_101425

My enkelbedjie!

20180310_101344

Vriend Luigi!

Nog net my kombuisgoed en paar goedjies dan is alles opgepak en uit my eenheid uit. Dan lê skoonmaak verf en regmaak voor, voordat daar huurders kan intrek.
Nou ja, dit was n paar dae in die lewe van n 72 jarige vrou wat haar nie laat onderkry deur n trekkery nie.(Bygesê alles op my eie)

Toe beleef ek nogal n geen pensioenbetaling begin Maart nie. Spring toe op die foon Suid Afrika toe. Ek het vroeg Desember my lewenssertifikaat geteken en beëdig gestuur. ( Jy mag dit nie registreer nie en hul laat jou ook nie weet of hul hom kry nie) Dame wat my help sien toe dat dit wel aangeland het en het my weer geaktifeer en gese dit sal gedurende die volgende week reggestel word. Hoe nou gemaak? Hoe betaal ek my trek sonder geld? Gelukkig kon ek geld by my seun leen. Ook gelukkig vir my het hul toe Donderdagoggend of tewel Woensdag SA tyd inbetaal

Wat n verligting! Die lewe loop maar vreemde draaie. Ek is net dankbaar dat dit opgelos is vir hierdie jaar.

Groete van huis tot huis uit n heerlike sonnige Nieu Zealand.

Afrikaanse Tokkels: Autograph Boekie


n Stukkie uit my verlede.

Noudat ek besig is met my Memoirs kom ek op interessante dinge af. My volgende deel gaan oor my lewe op skool d w s van sewe jaar af tot my 22e jaar. Dit is dus eerste skooljaar tot en met my opleiding as Senior Primêre onderwyseres.
Frannie https://frandr.wordpress.com/ skryf oor haar sakkie met kaartjies wat sy in die kas gekry het. Dit was vervloë dae se kaartjies. Ek noem toe van my “Autograph” boekie waarin my oupa nog n stukkie geskryf het.
Ek wil dit graag met julle deel.

IMG_3259
Netjies oorgetrek en bewaar.(2018)

My enigste tante(Pa se suster) het n autograph boekie gekoop en dit namens my niggie aan my opgedra.
Die eerste blaaitjie het my Oupa(van moederskant wat enigste oupa nog was)in n bewerige handskrif n mooi stukkie geskryf.

IMG_3248
Oupa se stukkie

Dit was vir my twaalfde verjaarsdag in 1958.

Die volgende blaaitjie het my Ma geskryf.

IMG_3249
Mamma se stukkie

Daarna het my tante geskryf en toe my niggie.

Kleinsus het geskryf en
Ousus ook.

Ek is spyt my Pa het nie ook n stukkie geskryf nie. Daaraan kan ek niks verander nie.
My Skoolhoof in Laerskool het geskryf. Hy het die laaste twee laerskool jare vir my skool gehou.

IMG_3254
Skoolhoof

In die Hoërskool het onderwysers in my boekie geskryf.
Ek was vir twee jaar in een skool wat toe op die einde opgedeel is en ek is na die nuwe skool. In standerd sewes(die laaste jaar in ou skool) het ek al die onderwysers iets laat skryf. My trots is dat Rudi Neitz, my Duitse onderwyser, n stukkie geskryf het. Hy was n bekende sanger.

IMG_3255
Rudi Neitz

Dan is daar my matriek jaar se onderwysers se handtekeninge. My Klasonderwyser wat Engels gegee het het ook geskryf.

Daarna het van my kamermaats op Kollege inskrywings gedoen.
My eerst hoof waarby ek skool gehou het is die laaste een wat iets geskryf het.
Heerlike herinneringe.

Afrikaanse Tokkel: Noodsein honde


 

Die hele week warsku die omroepers oor die radio dat die “Civil Defense” gaan toets of hul nuwe noodsein werk. Dis blykbaar gekoppel aan moderne telefone om te waarsku dat daar gevaar is, hetsy n aardbewing, tsuname, tornado of oorstroming.
Saterdagoggend half elf was dit sulke tyd; die toets sou plaasvind.
Ek loop met Trompie bo op die bult. Eers ontmoet ons twee groot honde wat buite op hul kussings lê. As ons elke oggend verby hulle loop blaf hul asof beserk agter die hek. Vanoggend het hul toe die kans om Trompie te ontmoet, terwyl hul buite die omheining is! Die eienaars roep hul terug maar hul luister natuurlik nie. Ek staan toe maar bankvas met Trompie en wag vir die aanval. Honde gryp nie mekaar sommer net nie. Die eerste een wat nie gestop het toe baas haar roep nie snuif aan Trompie. Die reun luister toe ook nie vir sy mense nie en storm ook nader. Nou was dit van kalm bly en rustig die saak benader. Beide honde se hare staan regop en die reun is nogal lus vir n hap. Trompie staan sy man. Sy ore soort van agtertoe en bene styf reg vir die terug aanval.(Asof hy n kans het teen die twee)In die tussen tyd kom die eienaar nader. Die vrou gryp die twee honde aan die halsbande net toe die reun n hap wou vat. “Vreeslik jammer!” maar hoe jammer sou hul gewees het as die twee Trompie rerig gegryp het. Daar sou nie veel van Trompie oorgebly het nie.

https://stories.barkpost.com/dogfighting-explained/
Nou terug na die noodsein. Ek loop toe aan en daar gaan die sirene af presies soos hul voorspel het. My selfoon is gelukkig nog n oue en het nie die app dat dit op hom werk nie. Die omgewing se luidsprekers en in huise waar fone is kon mens duidelik hoor dat dit werk.
Die sirene se geluid het my n beklemming in my bors gegee. Dit het my teruggevat na die tyd met die opstande: Sharpville en guerilla oorlog van ANC. Die aanval op Sasol II is nog helder in my gedagte. Ons het langs een van die sein torings gebly. As daar gevaar was het hy geloei en in rondte gedraai. Die mense kon ook oor die toring praat om te sê waar gevaar is en wat gedoen moes word.
Hier het ons nou weer n ander gevaar wat hanteer moet word. Die lewe is vol opwindinde belewenisse