Afrikaanse Tokkel: Bietjie Blaaskans


Blaaskans!

Die volgende vyf weke gaan ek bietjie laag lê.
Ek gaan weer n huis oppas vir vier weke. Die dame gaan bietjie vakansie hou oorkant die water. Sy het haar man bietjie meer as twee jaar verloor en is nog baie dwalende en soekende. Dit sal haar die wêreld se goed doen.Sy gaan met n toergroep en n niggie van haar. Daar is ook n ou Boarder Collie van sestien jaar. Sy is heel lendelam in haar agterlyf. Ouderdom is besig om haar in te
haal. Die dame het n mooi brief aan die veearts geskryf dat as Meggie nie meer lekker beweeg nie en pyn het moet hul haar maar uitsit. Sy gee my toestemming om die besluit saam met veearts te neem. Ek hoop van harte die hondekind hou uit tot haar ou mies weer terug is.
Trompie gaan natuurlik saam en ek hou duime vas dat hy nie te ontwrig voel nie. As die twee honde besluit om saam n gesang aan te hef terwyl ek by werk is sal ek maar n ander plan moet maak. Dalk geniet die twee mekaar so sodat hul nie omgee om vir tye alleen te wees nie.
Eintlik wil ek bietjie wegbreek van blogland af want dit lei my aandag te veel af en ek kom by niks uit nie. Ek is ernstig besig om aan my Memoirs te werk. Ek wil die vier weke die tyd wat ek nie by die skool is gebruik om my eerste deel te redigeer en te herskryf soos dit kom. Ek skryf net oor my eerste ses lewensjare en wil probeer om dit in November te publiseer.(Hierdie keer is dit ernstig. Nie sommer so-so nie soos vorige e-boeke nie!)Ek het al n hele goeie versameling bymekaar. Dan is dit nog die vertaal in engels ook. Dit vat baie tyd om die regte benamings, taalgebruik en uitdrukkings te gebruik.

Wel dis dan dit. Sal later weer ernsig terug kom na my blog wat laaste tyd baie afgewater was.

DSCF7141

Groetnis van huis tot huis en tot weersiens!

Afrikaanse Tokkel: Dankbaar


Ek moet die volgende in Afrikaans deel. Afrikaans is en bly steeds my Moedertaal.

Die afgelope week het ek weereens besef hoe wonderlik dit is om mens te wees op hierdie Godgegewe aarde. Dis nie net die besef dat daar n Hoër Hand is wat ons beskerm en bewaar nie. Dis ook die besef dat om gesond te wees en so baie seëninge te beleef werklik die lewe die moeite werd maak.

Maandagoggend vroeg, so amper half sewe, en nog pik donker loop ek met Trompie ons eerste lopie vir die dag. Dit is meestal n twintig minute se stappie. Ek loop altyd dieselfde paadjie elke oggend. Onder in my straat is n hospitaal vir liggaamlik gestremdes. Ek en Trompie ken heelwat van die mense en verpleegpersoneel. Toe ons die sypaadjie oploop kom daar n ou vroutjie aangestap, eintlik meer sleepvoetend. Net n kort ou jassie maak haar bo-lyf toe. Sy het nog haar kort nagrok aan wat onder die jassie uitsteek. Twee maer beentjies steek onder rokkie uit en twee pantoffelvoete wat skuifel.
Ek het eers gedink dis dalk een van die hospitaal se vrouens wat weggeloop het. Toe ek nader kom sien ek dat dit Nellie(nie regte naam nie) was. Ek ken haar van sien. Sy bly om die draai van die hospitaal af.
Die volgende gesprek het plaasgevind:
Ek:  Wat maak jy hier in die donker en koue alleen in die straat?
Nellie:  Ek weet nie! Ek loop sommer net.
Ek:  Kom ons gaan huistoe. Jy kan nie so in die koue hier alleen loop nie.
Nellie:  Nee, ek kannie huistoe gaan nie. Hy is daar en het my uitgesluit.
Ek: Wie is dit?
Nellie: Dis Bruce.
Ek: Is dit jou seun?
Nellie: NEE
Ek: Iemand wat by jou bly?
Nellie: Nee.
Nou is ek rerig bekommerd. Sy praat in raaisels. Ek besluit om by die hospitaal aan te klop. Daar is geen antwoord nie. Ek beduie vir Nellie om by deur te wag, ek loop net gou verder met Trompie. Ek het net n klein draaitjie geloop en teruggekom. Nellie het intussen aan geloop.
Ek stel toe voor ons lui die voordeurklokkie. Nellie bly vra of hul haar sal kan help. Eers was daar geen reaksie op lui van klokkie. Uiteindelik maak die nagsuster die deur oop. Ek beduie aan haar wat aangaan. Sy sê sy is op die oomblik alleen en kan nie veel doen nie. Gelukkig kom daar toe net een van die dames aan vir die volgende skof. Die nagsuster, met wie ek redelik bekend is, sê toe sy sal die polisie bel om saam met Nellie huistoe te gaan.
Daar was ongelukkig nie tyd vir my om verder te help nie omdat ek by my voorskool uur moes wees.
Na my oggend sessie by die skool het ek en Trompie vir ons volgende lopie gegaan wat die bult op is. Aan die bokant van bult, weet ek, bly mense wat Nellie ken. Ek gaan toe daarlangs om te sê dat ek Nellie op straat gekry het. My loseerder loop meestal so vyfuur soggens vir oefening. Hy het toe al vir Nellie op straat gekry.
Jess, die jong dametjie wat Nellie ken vertel toe vir my dat daar n groot skroef los is met Nellie. Nellie se kinders is in Australië en stel nie in hul ma belang nie. Nellie word die Maandag vir twee weke opgeneem in die algemene hospitaal om getoets te word vir alles wat moontlik verkeerd kan wees. Daarna sal hul besluit wat om met haar te doen. Jess vertel ook dat Nellie soos n ouma vir haar is. Daar is nie n Bruce nie en sy bly alleen!
Toe ek Nellie in 2010 leer ken het was sy n op en wakker Engelse vrou wat kans gesien het om die wêreld te versit. Dis tragies om n mens so te sien verswak.
Dit maak my dankbaar dat alles nog so goed met my gaan hier op my eie. Daar is nie tyd om in sak en as te sit nie. Ek hoop net dat as ek dalk eendag in die straat dwaal daar iemand is wat hom/haar oor my sal ontferm
Na Maandag was die volgende drie dae soort van normaal.Ek het my voorberei om my aanbieding te doen om sterre te maak teen geweld. (One million stars against violence, ek gaan in n ander pos daaroor skryf  https://www.facebook.com/onemillionstarstoendviolence/)
Donderdagaand was dit ons maandelikse Soroptimist vergadering. Ons het die aand n spreker gehad wat my verder laat besef het hoe dankbaar ek is om gesond en normaal te kon grootword en nog te lewe.
Die spreker was ons eie Upper Hutt goue medalje wenner in swem by die paralimpiese spele in Rio.
Haar naam is Mary Fisher, n blinde swemmer wat haar nie deur haar gebrek laat afsit nie.

http://www.stuff.co.nz/sport/other-sports/84268329/Kiwi-Paralympics-swimmer-Mary-Fisher-can-hear-her-gold-medal

Sy is n sprankelende 24 jarige jonge dame wat die lewe voluit leef. Sy het vertel hoe dit gekom het dat sy blind is, haar skoolloopbaan wat sy in gewone skole gehad het. Sy woon nou op haar eie in Wellington. Naby die universiteit waar sy studeer en die swembad waar sy gereeld oefen.
Sy het ook in kleur vertel hoe dit was gedurende haar verblyf in Rio en hoe dit gevoel het om n wêreldrekord in swem op te stel en n goue medalje te wen.
Dit was n belewenis om te hoor van al haar lewenservarings. Dit wys tog maar, waar daar n wil is, is n weg.
Dit was beslis vir my n week van wonderlike gebeurtenisse gewees.

Afrikaanse Tokkel:Perdeby en spinnekop


EINA! Arme spinnekop is verlam en mevrou Perdeby karwei hom na haar nes teen my huis se muur uit.

Die volgende drie fotos het my dadelik laat dink aan Perdebytjie se storie met haar verlamde spinnekop wat sy aan die lewe probeer hou het vir n tydperk.

https://perdebytjie.wordpress.com/2017/02/06/spinnekopnuus/

 

Afrikaanse Tokkel: Poncho in wording.


Die ander dag(verlede jaar) het Toorts n Poncho gehekel en dit haar Vryheids poncho genoem. Dit het toe dadelik my hekel vingers geprikkel. Ek het bietjie rond gesoek na wol. Die dik wol is so duur dis net onbetaalbaar!

img_2787

Gelukkig is die rekenaar en google daar. Ek tik toe die wol wat in patroon gebruik word in en ontdek n winkel in Bulgareie wat die wol verkoop. Dit is Turks gespinde en gekleurde wol. n Mens het 6 bolle van 100g elk nodig( twee bolle van ses kleure). Slim ekke, bestel toe wol, net vier kleure. My tel was uit, ongelukkig het ek toe net vier kleure gekoop. Ek het nou nog twee kleure bestel en moet nog vier weke wag voordat ek dit kan gebruik.

Ek het darem die vier kleure se blokke begin hekel. Nou wag ek vir die ander twee kleure.

img_2788

Afrikaanse Tokkel:Net vir Toorts


Nou het ek darem n pragtige prentjie in my kop van Toortsie met haar plakkies aan!

Die beesmissies peul tussen haar tone.

Spatsels missies tot hoog teen haar bene op.

Gaan loer hier wat sy aangevang het:

Koei roll call

Hier in NZ was die eerste woorde aan my toe ek gaan kyk het hoe die plaas lyk

waar ek moes “boer” vir twee weke.

“Bring your gumboots. You’ll need them.”

Nou ja, my antwoord daarop was:

“I don’t own gumboots!”

Geen probleem, hier is genoeg.

Daar sal n paar wees wat jou pas.

Bygesê:

Ek was party dae dankbaar dat n paar my gepas het.

Party dae was dit net water, modder en natwees buite.

Hier is n deel van die waterskoene wat beskikbaar was.

img_2241

Afrikaanse Tokkels: Laaste vir 2016


 

Hiermee wil ek almal n mooi en vreugdevolle feestyd toewens. Mag jul elke oomblik met jul geliefdes geniet.

Baie dankie aan al die vriende in die blogossfeer vir die lekker gesels en kuiers oor en weer die afgelope jaar. Ons het heerlik ge-TOEKA TOKKEL

https://scrapydo2.wordpress.com/category/toeka-tokkel/

Sonder julle is die lewe maar baie saai en vaal.

Mag die nuwe jaar vir n ieder en n elk vol vreugde wees.

Image result for nuwe jaar wense

Afrikaanse Tokkel: Hoe nou gemaak?


Image result for party time images

Wat maak n mens in so n geval? Hoe reageer n mens daarop?

Daar word n lekker geleentheid beplan. Die organiseerde/gasvrou stuur drie maande voor die tyd pragtige uitnodigings uit aan n wye groep mense-familie, vriende en bekendes.
In die uitnodiging staan die geleentheid, datum, tyd en plek. Ook die tema word deurgegee.
Almal is opgewonde en beplan wat hul gaan saambring en doen. Die drie maande vlieg verby.
Daar word die laaste inkopies gedoen. Die geleentheid vind plaas op n Sondag omdat sommige ouens van vêr af kom.
Nou vir die tammaletjie:
Die Saterdagoggend voor die Sondag is daar n e-pos wat kortliks die volgende sê:
Jammer dat jul niks verder gehoor het nie maar weens werksdruk was daar nie tyd om enige verdere reëlings deur te gee nie.
Daar word versoek dat gaste asb liewer koopbewyse, van n sekere winkel, moet gee as om allerhande geskenkies te gee. Enige koopbewys sal welkom wees aangesien dit so n kort kennisgewing is.”Oh and try to minimise to many bit and bobs that can clutter easily please (small home)”.

Wil jy nou meer!

Hoe kan mens die dag tevore nog gaan koopbewyse kry en dan nogal van n winkel wat nie eers in die dorp is nie?
Dis darem maar te dik vir n daalder, moet ek sê.
Wat dink jy doen n mens in so n geval?
Gaan jy maar sonder jou geskenkie opdaag of steur jy jou nie aan die laat kennisgewing nie?
Besluit jy maar om nie te gaan nie want…..?

Ek het nou n klippie in die bos gegooi, gooi hom bietjie uit en sê wat jy dink en sou doen?.

Afrikaanse Tokkel:Al die veld is vrolik


 

 

Vandag het ek n behoefte in my hart gehad om : “Al die veld is vrolik” met almal te deel.

Dis n lang naweek hier. Ek wou eintlik Wellington toe gaan om die Filipynse Fees te gaan afneem. Die oggend was so heerlik dat ek daarteen besluit het en liewers sommer hier in my eie omgewing fotos geneem.

Ek het eers sommer hier op die sypaadjie die volgende blommetjies afgeneem.20161022_095607

Dis die kleinste, klein ou magrietjies. Meisies by die skool het die week stringetjies gemaak en in hul hare gesit. Daar was ook volgens my “perde blommetjies” (dis hoe my ma die blommetjies genoem het) met bytjies op.

img_1915

Toe loop ek die hele dag en sing : Al die veld is vrolik want ek het uitgery na die “Twin Lakes” en die mooiste fotos daar geneem.

Ongelukkig het ek nog nie koggelmandertjies, regte krieke en sprinkane hier raakgeloop nie.