Afrikaanse Tokkels: Trekkery


 

11 Maart 2018

Sondag.

Vandag is ek weer in dieselfde huis waarin ek my eerste nege maande gebly het toe ek in Nieu Zeeland aangeland het.

Ek is poegaai van al die in- en uitpakkery.
Kinders het Woensdag 28 Februarie amptelik uit hul ou huis getrek. Die huis moes skoongemaak word die Saterdag. Matte gewas word die Maandag en een dag vir matte om droog te word. Kon eers Woensdag regtig dalk iets oorbring, wat ek nie gedoen het nie.
Ek het my vervoerwa vir die 8ste Maart bespreek. n Mens kon 10 plastiese houers kry om te gebruik om in te pak. Die houers moet n week na mens getrek het teruggaan. Ek het elkeen halfvol boeke gepak en die ander helfte met ligter goed. Die houers was steeds heel gewigtig vir my. Ek laai een in, sit leë een bo-op, laai in, sit derde een bo-op en laai in.
Daar is so baie boeke dat ek nog ekstra kartondose ook moes volpak. Toe kom al my “crafty stuff”. Dis nou scrapbooking, kaartjiesmaak goed, kralewerk, stempelwerk, verfwerk, fotografie goed! Ai, en dan al die kwiltmateriaal! Nie geweet ek het so n groot versameling materiaal nie. Het omtrent n kamer nodig om alles te bêre.
Elliot kartondose wat ek saamgebring het van SA en nog nie uitgepak het nie het ek net weer toegeplak.
Klere en slaapkamergoed word in twee reistasse gesit. Die res word in swartsakke gesit.
Die kombuis het ek nie kans voor gesien nie. Dit moet maar stelselmatig gedoen word. Ek kan nie so hoog in die kaste bykom en so laag uit kas uitpak nie. Die goed wat te swaar is hoef ek nie eers te probeer nie.
Donderdag 8 Maart sou vragmoter so na twaalf kom d w s volgens hier na “lunch”. Dit sou my kans gee om die yskas uit te pak. Nie n kans nie! Terwyl ek gou gaan brood en melk koop lui foon, dis so 10:30am: “Kan ons maar kom oplaai?” Pew, ek sê to ewe “Ja!” Blitsig huistoe. Hul kom toe daar aan met hul groot vervoerwa en raai wat? Hul kan nie inry nie want die kragdrade is te laag. Hul gaan haal toe n kleiner vragwa wat dan tweekeer sal moes ry. Alles het goed afgeloop. Alles opgepak wat moes en ek het gewys waar alles weer neergesit moet word.

 

Ek het ook gereël dat die meubels en goed wat ek nie wil hê nie gehaal word deur n “Opshop” of te wel n tweedehandese winkel. Hul kom ook ou TVs en elektroniese ware oplaai vir hersirkulasie of vernietiging, wat baie handig is. Ek het juis twee ou TVs gehad wat hul gevat het en n ou rekenaar en selfone. Hul het my “queen bed” en n enkelbed ook opgelaai, ou fiets, potte, panne en alles waaraan jy kan dink wat nie meer gebruik word nie.
Ek kan nie my ou potte en panne gebruik nie omdat hier n “Fansy” stoof is wat net sekere potte gebruik. Ai, ai, nou moet ek gaan shop vir nuwes. Gelukkig het ek voorberei en n klompie gevriesde maaltye voorberei en saamgebring. Net in mikrogolf en alles is reg vir aandete. Slaaie is ook n lekker vinnige ete.
Nou is dit uitpak tyd. Ek het gister, Saterdag, nege van houers uitgepak. My go, was toe uit. Boeke uitpak is harde werk.

20180311_165912
Nege uitgepakte houers

Op die oomblik het ek net n enkelbed om op te slaap omdat my dubbelbed nog nie gekom het nie. Hy is drie weke terug gekoop en hul het gesê dit sou drie weke vat om te bou. Hoop hul maak nou vinnig n plan. Ek en Trompie saam op n enkelbed is nie kinderspeletjies nie. Die eerste aand was alles so vreemd vir Trompie dat hy teen my rug gelê het met sy kop by my kop. Gelukkig het ek aan die muurkant gelê anders het ek beslis op die grond beland. Die volgende aand was hy okay en het normaal op voetenend geslaap wat darem n bietjie spasie vir my gelaat het. Die naweek het ek nog twee hondegaste ook gehad. Gelukkig is dit hul huis gewees en hulle het heel tuis gevoel. More kom hul mense weer terug dan is dit net ek en Trompie. Hopelik gaan dit nou net makliker wees.

20180310_101425

My enkelbedjie!

20180310_101344

Vriend Luigi!

Nog net my kombuisgoed en paar goedjies dan is alles opgepak en uit my eenheid uit. Dan lê skoonmaak verf en regmaak voor, voordat daar huurders kan intrek.
Nou ja, dit was n paar dae in die lewe van n 72 jarige vrou wat haar nie laat onderkry deur n trekkery nie.(Bygesê alles op my eie)

Toe beleef ek nogal n geen pensioenbetaling begin Maart nie. Spring toe op die foon Suid Afrika toe. Ek het vroeg Desember my lewenssertifikaat geteken en beëdig gestuur. ( Jy mag dit nie registreer nie en hul laat jou ook nie weet of hul hom kry nie) Dame wat my help sien toe dat dit wel aangeland het en het my weer geaktifeer en gese dit sal gedurende die volgende week reggestel word. Hoe nou gemaak? Hoe betaal ek my trek sonder geld? Gelukkig kon ek geld by my seun leen. Ook gelukkig vir my het hul toe Donderdagoggend of tewel Woensdag SA tyd inbetaal

Wat n verligting! Die lewe loop maar vreemde draaie. Ek is net dankbaar dat dit opgelos is vir hierdie jaar.

Groete van huis tot huis uit n heerlike sonnige Nieu Zealand.

Advertisements

Afrikaanse Tokkel: Noodsein honde


 

Die hele week warsku die omroepers oor die radio dat die “Civil Defense” gaan toets of hul nuwe noodsein werk. Dis blykbaar gekoppel aan moderne telefone om te waarsku dat daar gevaar is, hetsy n aardbewing, tsuname, tornado of oorstroming.
Saterdagoggend half elf was dit sulke tyd; die toets sou plaasvind.
Ek loop met Trompie bo op die bult. Eers ontmoet ons twee groot honde wat buite op hul kussings lê. As ons elke oggend verby hulle loop blaf hul asof beserk agter die hek. Vanoggend het hul toe die kans om Trompie te ontmoet, terwyl hul buite die omheining is! Die eienaars roep hul terug maar hul luister natuurlik nie. Ek staan toe maar bankvas met Trompie en wag vir die aanval. Honde gryp nie mekaar sommer net nie. Die eerste een wat nie gestop het toe baas haar roep nie snuif aan Trompie. Die reun luister toe ook nie vir sy mense nie en storm ook nader. Nou was dit van kalm bly en rustig die saak benader. Beide honde se hare staan regop en die reun is nogal lus vir n hap. Trompie staan sy man. Sy ore soort van agtertoe en bene styf reg vir die terug aanval.(Asof hy n kans het teen die twee)In die tussen tyd kom die eienaar nader. Die vrou gryp die twee honde aan die halsbande net toe die reun n hap wou vat. “Vreeslik jammer!” maar hoe jammer sou hul gewees het as die twee Trompie rerig gegryp het. Daar sou nie veel van Trompie oorgebly het nie.

https://stories.barkpost.com/dogfighting-explained/
Nou terug na die noodsein. Ek loop toe aan en daar gaan die sirene af presies soos hul voorspel het. My selfoon is gelukkig nog n oue en het nie die app dat dit op hom werk nie. Die omgewing se luidsprekers en in huise waar fone is kon mens duidelik hoor dat dit werk.
Die sirene se geluid het my n beklemming in my bors gegee. Dit het my teruggevat na die tyd met die opstande: Sharpville en guerilla oorlog van ANC. Die aanval op Sasol II is nog helder in my gedagte. Ons het langs een van die sein torings gebly. As daar gevaar was het hy geloei en in rondte gedraai. Die mense kon ook oor die toring praat om te sê waar gevaar is en wat gedoen moes word.
Hier het ons nou weer n ander gevaar wat hanteer moet word. Die lewe is vol opwindinde belewenisse

English? Why? Interesting indeed


 

The English Plural

According to….

We’ll begin with a box, and the plural is boxes,
But the plural of ox becomes oxen, not oxes.
One fowl is a goose, but two are called geese,
Yet the plural of moose should never be meese.
You may find a lone mouse or a nest full of mice,
Yet the plural of house is houses, not hice.

If the plural of man is always called men,
Why shouldn’t the plural of pan be called pen?
If I speak of my foot and show you my feet,
And I give you a boot, would a pair be called beet?
If one is a tooth and a whole set are teeth,
Why shouldn’t the plural of booth be called beeth?

Then one may be that, and three would be those,
Yet hat in the plural would never be hose,
And the plural of cat is cats, not cose.
We speak of a brother and also of brethren,
But though we say mother, we never say methren.
Then the masculine pronouns are he, his and him,
But imagine the feminine: she, shis and shim!

Let’s face it – English is a crazy language.
There is no egg in eggplant nor ham in hamburger;
Neither apple nor pine in pineapple.
English
 muffins weren’t invented in England.

We take English  for granted, but if we explore its paradoxes,
We find that quicksand can work slowly, boxing rings are square,
And a guinea pig is neither from Guinea nor is it a pig.
And why is it that writers write, but fingers don’t fing,
Grocers don’t groce and hammers don’t ham?

Doesn’t it seem crazy that you can make amends but not one amend?
If you have a bunch of odds and ends and get rid of all but one of them,
What do you call it?

If teachers taught, why didn’t preachers praught?
If a vegetarian eats vegetables, what does a humanitarian eat?

Sometimes I think all the folks who grew up speakingEnglish

Should be committed to an asylum for the verbally insane.
In what other language do people recite at a play and play at a recital?

We ship by truck but send cargo by ship…
We have noses that run and feet that smell.
We park in a driveway and drive in a parkway.
And how can a slim chance and a fat chance be the same,
While a wise man and a wise guy are opposites?

You have to marvel at the unique lunacy of a language
In which your house can burn up as it burns down,
In which you fill in a form by filling it out,
And in which an alarm goes off by going on.

And in closing……….


If Father is Pop, how come Mother’s not Mop.????

Remembrance


 

Like Jesus, every human being has enough memories in his past to occupy his time and thoughts continually. It is not the remembrance of these incidents but the reliving of them that creates havoc in our souls. Mother Angelica
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/keywords/remembrance.html

REMEMDER!

Main Entrance

Unbelievable! After 25 years, I am standing here, looking at the ruins of the rehabilitation centre.

The entrance is dilapidated. Seized with emotion, tears of affection roll down my cheeks. Deep within me, memories churn and tangle around. My thoughts are a vortex of anxiety, sadness, despair, and yet at the end victory.

January 2, 19 … Soft hands helped me up. The hands put me into the waiting vehicle. I felt tired, so tired and nauseous. I did not want to live. A soft voice kept on calming me down. The voice, soft and reassuring, kept on talking to me.

Up on the hill

It’s a long ride. Each turn made me feel as if  I were tumbling over the edge. Deep into the mountains and high on a hill the vehicle came to a sudden halt. The door opened. I fell out like a bag of potatoes from the vehicle. Again the soft hands and voice. People lead me into the building. It smelled of clean floors.  The smell of freshly cooked food sickened me. When did I last have a decent meal? I couldn’t remember. I had to get my bottle. What did I do with it? I got mad with anger. I trembled from head to toe. Strong hands took a firm hold on both my shaky arms. They took me through corridors and around corners. Suddenly I heard a door opening. In front of me a bed, a pillow and blanket. The hands pushed me down onto the bed. They left. I could not stop shaking. Everything faded away. I flopped, onto the bed.

Wall of single bedroom
Small room

Many days later I woke up. My head was still aching, but the shaking was gone. They transferred me to a dorm with eight other people. The room was airy and clean.  My roommates showed me systematically where everything was.

Dorm
Dorm
Down a pasage

I can remember that there were three wings each with passages and small single rooms and at the end of each a dorm with eight beds. The passages were divided into two wings, with a kitchenette and bathroom on both sides of the passage in the middle.The kitchenette had a kettle, some cups and a small fridge. We could make our coffee or tea which the hospital provided.

Small kitchen

There were small enclosures between the wings of the building. Inmates could sit outside and breathe fresh air. Everything was secured down. There was no opportunity for any escape.

Inside garden
Inside garden

As each person improved, they each gradually got more freedom.

A fully furnished recreation room provided hours of fun for the patients. Every person had some chores to do. Cooking, cleaning, gardening later. In the end, persons were led to live a better life again. After two years of rehabilitation, I could go back into the community, rehabilitated and well.  Clean of alcohol and drugs, and here I stand again, looking at the ruins of the hospital which I am going to enter in a moment from now. It hurts to look back at that time, but I am grateful for the soft voice and hands that brought me here that day twenty-five years ago.

Recreation room
Kitchen
Recreation room-lounge
Lounge
Lounge
Outside back door
Kitchen
Outside door
Outside back wing wall
Between two wings
Between two wings
Lounge outside door

I have taken all the photos. The hospital was locked and I had to take the photos through the windows.

Part two will be about entering the hospital and telling what could be seen, felt and remembered.

One Four Challenge – September Week 2


Visit Robyn’s blog for information on the challenge

https://robynsfineart.wordpress.com/

WEEK 2

week 2

I used Picmonkey to change the photo.

Brightness to 14, highlight 21,shadows 50, contrast -3

Frost sides.