Best Birthday Present ever!


My birthday is in February.

Due to posting issues, my sister in South Africa postponed sending

this precious present.

Two weeks ago she said:

“Keep an eye out, I’ve posted your present.”

It took less than two weeks to reach me.

I opened the envelope.

I at first stared in awe!

Unbelievable!

IMG_2857

IMG_2859

Sorry folks!

I have not been to the groomers.

This is how I look at the moment.

IMG_2861

Heritage: The Daily Post Photo Challenge


Ben Huberman says at:

https://dailypost.wordpress.com/photo-challenges/heritage/

This week, share a photo that channels a living tradition, whether it’s your own or someone else’s.

HERITAGE

I do not know if it was my father who started the photo scrapbook

or if my grandmother/father had started it.

After both, my parents had passed my

younger sister gave me the following scrapbook

as an heirloom.

Front cover:20170521_112948

 Family tree written by my father.

20170521_113006

20170521_113019-002

My young grandparents from my fathers side

20170521_113144

School Stories: A Real game!


Three little girls playing with

REAL TOYS.

This was during my morning Before School Care shift.

They started playing at 7.30 am

and could not stop playing when they had to go to their classes

at 8.30 am.

It was so good to see these girls playing together.

While they were playing one was watching “My little Pony”

on an iPad

The three older children were playing

“Minecraft” on the Play station.

20170519_075030

It was cold and miserable outside.

Making stars against violence


May 13 we, as Soroptimists, came together to make stars.

In the two hours, we made 40 stars.

A view ladies took ribbon home to fold some more.

At that stage, we had 110 stars folded.

Up to date, we are at 200 and there are still in the making.

Afrikaanse Tokkel: Dankbaar


Ek moet die volgende in Afrikaans deel. Afrikaans is en bly steeds my Moedertaal.

Die afgelope week het ek weereens besef hoe wonderlik dit is om mens te wees op hierdie Godgegewe aarde. Dis nie net die besef dat daar n Hoër Hand is wat ons beskerm en bewaar nie. Dis ook die besef dat om gesond te wees en so baie seëninge te beleef werklik die lewe die moeite werd maak.

Maandagoggend vroeg, so amper half sewe, en nog pik donker loop ek met Trompie ons eerste lopie vir die dag. Dit is meestal n twintig minute se stappie. Ek loop altyd dieselfde paadjie elke oggend. Onder in my straat is n hospitaal vir liggaamlik gestremdes. Ek en Trompie ken heelwat van die mense en verpleegpersoneel. Toe ons die sypaadjie oploop kom daar n ou vroutjie aangestap, eintlik meer sleepvoetend. Net n kort ou jassie maak haar bo-lyf toe. Sy het nog haar kort nagrok aan wat onder die jassie uitsteek. Twee maer beentjies steek onder rokkie uit en twee pantoffelvoete wat skuifel.
Ek het eers gedink dis dalk een van die hospitaal se vrouens wat weggeloop het. Toe ek nader kom sien ek dat dit Nellie(nie regte naam nie) was. Ek ken haar van sien. Sy bly om die draai van die hospitaal af.
Die volgende gesprek het plaasgevind:
Ek:  Wat maak jy hier in die donker en koue alleen in die straat?
Nellie:  Ek weet nie! Ek loop sommer net.
Ek:  Kom ons gaan huistoe. Jy kan nie so in die koue hier alleen loop nie.
Nellie:  Nee, ek kannie huistoe gaan nie. Hy is daar en het my uitgesluit.
Ek: Wie is dit?
Nellie: Dis Bruce.
Ek: Is dit jou seun?
Nellie: NEE
Ek: Iemand wat by jou bly?
Nellie: Nee.
Nou is ek rerig bekommerd. Sy praat in raaisels. Ek besluit om by die hospitaal aan te klop. Daar is geen antwoord nie. Ek beduie vir Nellie om by deur te wag, ek loop net gou verder met Trompie. Ek het net n klein draaitjie geloop en teruggekom. Nellie het intussen aan geloop.
Ek stel toe voor ons lui die voordeurklokkie. Nellie bly vra of hul haar sal kan help. Eers was daar geen reaksie op lui van klokkie. Uiteindelik maak die nagsuster die deur oop. Ek beduie aan haar wat aangaan. Sy sê sy is op die oomblik alleen en kan nie veel doen nie. Gelukkig kom daar toe net een van die dames aan vir die volgende skof. Die nagsuster, met wie ek redelik bekend is, sê toe sy sal die polisie bel om saam met Nellie huistoe te gaan.
Daar was ongelukkig nie tyd vir my om verder te help nie omdat ek by my voorskool uur moes wees.
Na my oggend sessie by die skool het ek en Trompie vir ons volgende lopie gegaan wat die bult op is. Aan die bokant van bult, weet ek, bly mense wat Nellie ken. Ek gaan toe daarlangs om te sê dat ek Nellie op straat gekry het. My loseerder loop meestal so vyfuur soggens vir oefening. Hy het toe al vir Nellie op straat gekry.
Jess, die jong dametjie wat Nellie ken vertel toe vir my dat daar n groot skroef los is met Nellie. Nellie se kinders is in Australië en stel nie in hul ma belang nie. Nellie word die Maandag vir twee weke opgeneem in die algemene hospitaal om getoets te word vir alles wat moontlik verkeerd kan wees. Daarna sal hul besluit wat om met haar te doen. Jess vertel ook dat Nellie soos n ouma vir haar is. Daar is nie n Bruce nie en sy bly alleen!
Toe ek Nellie in 2010 leer ken het was sy n op en wakker Engelse vrou wat kans gesien het om die wêreld te versit. Dis tragies om n mens so te sien verswak.
Dit maak my dankbaar dat alles nog so goed met my gaan hier op my eie. Daar is nie tyd om in sak en as te sit nie. Ek hoop net dat as ek dalk eendag in die straat dwaal daar iemand is wat hom/haar oor my sal ontferm
Na Maandag was die volgende drie dae soort van normaal.Ek het my voorberei om my aanbieding te doen om sterre te maak teen geweld. (One million stars against violence, ek gaan in n ander pos daaroor skryf  https://www.facebook.com/onemillionstarstoendviolence/)
Donderdagaand was dit ons maandelikse Soroptimist vergadering. Ons het die aand n spreker gehad wat my verder laat besef het hoe dankbaar ek is om gesond en normaal te kon grootword en nog te lewe.
Die spreker was ons eie Upper Hutt goue medalje wenner in swem by die paralimpiese spele in Rio.
Haar naam is Mary Fisher, n blinde swemmer wat haar nie deur haar gebrek laat afsit nie.

http://www.stuff.co.nz/sport/other-sports/84268329/Kiwi-Paralympics-swimmer-Mary-Fisher-can-hear-her-gold-medal

Sy is n sprankelende 24 jarige jonge dame wat die lewe voluit leef. Sy het vertel hoe dit gekom het dat sy blind is, haar skoolloopbaan wat sy in gewone skole gehad het. Sy woon nou op haar eie in Wellington. Naby die universiteit waar sy studeer en die swembad waar sy gereeld oefen.
Sy het ook in kleur vertel hoe dit was gedurende haar verblyf in Rio en hoe dit gevoel het om n wêreldrekord in swem op te stel en n goue medalje te wen.
Dit was n belewenis om te hoor van al haar lewenservarings. Dit wys tog maar, waar daar n wil is, is n weg.
Dit was beslis vir my n week van wonderlike gebeurtenisse gewees.

Reflecting: The Daily post Photo Challenge


https://dailypost.wordpress.com/photo-challenges/reflecting/

Whether it’s water or some other reflective surface, what have you seen recently that has changed your perspective on the view?

A while ago I took photos of a rehabilitation hospital which has been closed because of many obstacles that made the running of it impossible.

I could not go inside and had to take photos through the dirty windows.

My thoughts ran away with me when I saw the empty rooms;

empty rooms used twenty-five years ago for helping addicted people.

Reflections from me on the outside windows.

IMG_2110

 

 

 

 

Danger: The Daily Post Photo Challenge


DANGER

There are dangers in  New Zealand we can’t predict.

Nature works on its own.

Sea, wind, rain, storms, earthquakes, cyclones…

Today I went shopping in one of our supermarkets.

The entrance looked like this!

20170508_100627

This looks dangerous!

Here the walls of the shop are strengthened to protect it against strong earthquakes.

Look out! This week’s challenge is about the unexpected thrill of danger: says Michelle W

at

https://dailypost.wordpress.com/photo-challenges/danger/