Lê-Jou-Eier: Valentyn of te nie..


Geen Valentyn nodig!

Hester se Lê jou eier sê:

Hierdie week se bloguitdaging handel oor daardie Valentyn of Valentynsdag wat jou nog steeds laat bloos van verleentheid.

In my prille jeug was daar nie so-iets soos Valetyn nie. As kind of jongmens moes jy luister na die wyse ouers se vemanings van Vroeg ryp vroeg vrot! Ons drie susters het elkeen ‘n eie belewenis van die vryery stadium beleef. Of dit met Valentyn te doen het maak nie saak nie.
Ek was seker so twaalf of dertien jaar oud toe die volgende met my gebeur het.
Ons het langs ‘n oud skoolhoof gebly. Hulle het bo-op die koppie in ‘n pragtige huis gebly terwyl ons aan die voet van die koppie in ‘n huurhuis gebly het, wat vir my netso mooi en besonders was. Die erwe het daardie dae nog nie werklike omheinings gehad soos wat dit vandag is nie. Daar was grensdrade nie hoë mure nie. Van ons sykant af kon ons deur die draad klim en dan met die leiklip trappies tot bo klim. Dis wat ons as kinders ook gereeld gedoen het as ons vir die oom en tannie gaan kuier het.
Die oom en tannie het net een seun gehad. Hy moes al diep in die twintig gewees het.Volgens my was hy al ‘n oujongkêrel! Hy was ook nie baie vriendelik nie! Hy het ‘n groen MG sportmotertjie gehad wat altyd langs die garage geparkeer was as hy tuis was. Die lekkerste was dat hy ‘n aantreklike vriend in n ligblou Triumph sportmoter gehad het. Die ou het ook langs die garage gestop as hy tuis was. Ek het altyd vir hom geloer (arme man, noudat ek daaraan dink, het gelukkig nie geweet hoe ek ongesiens geloer en van hom gedroom het nie!)
Die storie staan so:
My oudste suster was net op daardie ouderdom van kêrel soek. Sy was vier jaar ouer as ek en in die Hoërskool. Sy het gesien dat die ander ou tuis was. Ons gesels toe so oor ditjies en datjies in die kombuis.
Ousus sê:”Wat kan ons doen om die ou te ontmoet?”
“Ek kan hom nooit vir ‘n koppie tee,” was my antwoord.
“Dit klink goed.” Kom die antwoord.
Ek, ewe kordaat, loop die deur uit, klim deur die draad. Klim trappies uit. Ek klop aan die deur en wag. In die tussentyd roep my suster angstig dat ek moet terugkom!
Die deur gaan oop en hier staan ‘n vreemde man voor my. Gladnie die aantreklike ou of die mense se seun nie. Wat ‘n skok!
“My Ma vra… my ma vra…” verder kom ek nie.
In die tussentyd roep my suster en my Ma my terug. Ek vlieg om en storm die trappies af, terug oor die draad en weg in my kamer. Die ou het al laggende ‘n ent agter my aan gekom. My Ma het verduidelik dat dit sommer ‘n grappie was. Ek het my egter dood geskaam om so ‘n moles aan te vang. Dis heeltemaal buite my doen om so iets aan te vang.
Die man was toe al die tyd nog ‘n besoeker of vriend van die mense op die koppie. Hy was ‘n weeshuiskind wat met tye by die mense gebly het. Ousus het hom leer ken. Hulle het lank uitgegaan. Na haar studies het die vriendskap dood geloop toe sy begin skoolhou het. Ek ken ook nie die hele storie verder nie maar weet wel dat hy op ‘n latere stadium weer kontak gemaak het nadat sy al getroud was.

Dit kom daarvan as jy voorbarig wil wees!

Advertisements

Quilt: 2018 Mystery quilt


2018 came and was gone before I had time to do the sewing every month. I thought it would help me to do the monthly Mystery quilt pieces. It did not work out. Everything went well for the first three months, the next three month also! That gave me six of the blocks. The last three blocks were just waiting to be sewn. It did not happen in 2018!

The last Thursday in January 2019 I decided to sit and finish off the top.

At last, it is only the top of the quilt. The side strips are still waiting and then the batting and back need to be purchased before quilting can be done. Sigh! Still, a lot to do before it is ready to go on my single bed.

The last blocks

Working them in strips

In bigger blocks

All sewn into one piece

End result!

What do you think about the colours?

Woordsnoere 1: Enge gebeurtenis


Enge gebeurtenis


Hier sit ek wat Scrapy is,aan die onderkant van die bult.

Ek gly toe onverwags omdat die skuinste nat was na die hewige reëndag.

Met haar moedermooi gesig sit die oerangoetang met haar arms om my gevou. Haar lippe klap-klap van simpatie. Sy vee die oker kleurige grondspatsels van my wange af.

My bril se lense is in duisend skerwe.

“Is dit ‘n komedie wat hier afspeel,” wonder ek so in my selwers.

“ Is ek besig om kens te raak?”

Hier sit ek toegvou in n makabere omhelsing. Dis ‘n resep vir ‘n geveg of ‘n bede. As die oeranoetang vrou agterkom wat sy omhels sal sy ‘n groot stuk van my kan kleim as ‘n ietsie vir haar leë maag.

Ek sou met graagte haar wou omhels om haar gevoel te isoleer.

My gedagtes skakel oor en ‘n engelekoor begin sing. Hopelik kan ek haar instink beinvloed om saam met Soma, die maangod, te vertrek, en my te los dat ek my lewenslus kan herwin.

Die ondervinding was finominaal en ek het my memo geskryf omdat dit my rede gegee het om n opvolg te kan skryf vir die enge avontuur.


oor die #Woorsnoer uitdaging: Het jy ook lus vir saamspeel? Skryf dit op jou blog. Gebruik een of sommige of al die woorde as inspirasie en onthou om die skakel te gaan plak by INLINKZ, waar jy ook sommer al die ander blogs kan lees.

Friendly Friday Photo Challenge: Revisited


Revisited

A visit from a dear friend. I met Amanda, my special blog friend, and her daughter Heidi in 2013. I showed them around Upper Hutt and we had a lovely time together. It was as if we’re old friends. We couldn’t stop talking.

2013 Sawmillers & Stonestead

Visit the following blog to find out what this is all about:

Net ‘n Gevoel


Het jy al die gevoel gehad?

Dis Dinsdag, ek en my vriendin het ons Dinsdag kuiertyd by n koffie shop. Ons doen dit nou al seker vir drie jaar, hierdie gekuier oor n koppie tee/koffie.
Die volgende toneel speel hom af terwyl ons kuier :
Aan ‘n tafeltjie buite ons gehoorveld sit die tweetjies. Met skouerlengte swart hare wat sy gereeld saamvat in haar hand en dan agteroor gooi, dan vat sy dit weer saam en gooi dit oor haar skouer. Sy is ingedagte. Langs haar sit, ek neem aan, haar blonde seuntjie. Hy het gejelde haartjies wat regop staan op sy koppie. Blou ogies kyk rond en dan na die speelgoedjie in sy handjies. Mamma is besig op haar foon. Voor haar is ‘n wortelkoek muffen. Daar is ook ‘n sjokolade melkskommel. Sy eet ‘n hap en probeer vir die kind ook gee. Hy wil nie. Draai sy gesiggie weg. Sy gaan aan met haar foon en dan neem sy nog ‘n hap. Sy skep van die versiersel en hou dit voor die seuntjie. Hy eet dit. Hy wil egter nie die koek self eet nie. Volgende is die melkskommel. Steeds bly Mamma besig op haar foon. Sy skep ‘n lepel vol van die boonste skuim af en gee dit vir haar kind. Hy hou daarvan. Sy gee hom ‘n tweede lepel, die derde lepel wil hy nie hê nie. Sy laat hom afklim van sy stoel en hy gaan in die speelplekkie speel. In die tussentyd bly sy besig met die foon. Voorkop geplooi in konsentrasie. Sy bly die hare saamvat en elke keer na agter gooi. Met die hare aksie kyk sy in die kind se rigting om te sien wat hy doen. Tog glo ek nie sy sien hom regtig raak nie. Hy is heel rustig besig met al die speelgoedjies.

Van die oomblik dat ek die vrou en die kind so sien sit het kom die gevoel by my op dat sy bekend kan wees. Die kindjie lyk baie soos sy pa as dit die persoon is aan wie dit my herinner. Kan dit waar wees? Is die twee regtig bekendes wat ek nog nooit ontmoet het en tog vir my die gevoel gee dat dit hulle kan wees.

Het jy al so n ondervinding gehad?

Faux Hawk with Short Sides

Friendly Friday Photo Challange: Coral-ish Colors


CORAL-ISH Colors

Created with Adobe Spark
https://thesnowmeltssomewhere.wordpress.com/2019/01/25/friendly-friday-coral-colors/

Snow at https://thesnowmeltssomewhere.wordpress.com/2019/01/25/friendly-friday-coral-colors/

says:
When I saw that Living Coral was chosen as the Pantone colour of the year 2019, I thought: perfect, let’s make “living coral” this week’s prompt! (And I like the eco-friendly, discreetly critical emphasis on living.)

What do you think of my photos, are they coral-ish enough?

Bath salt
Shell

Coral-ish
Clouds

Protea
https://forestwoodfolkart.wordpress.com/2019/01/26/friendly-friday-photo-challenge-coral-ish-colours/
co-host

Friendly Friday Photo Challenge: Pathways


PATHWAYS

Pathway home

Pathway to Bea’s new front door.

Pathway to the deck

For more information on this challenge visit

Amanda at
Something to Ponder About

or

Snow at

The Snow Melts Somewhere