Christmas dinner: Aston Norwood NZ


Last night we had our end of year dinner at Aston Norwood gardens.

Before dinner we did some archery and clay pigeon shooting. The weather wasn’t the best but we still did it.

NaNoWriMo: Halfway 25 395 words, yeah!


National Novel Writing Month

Day eleven:

November 11; 2017 words

Still on people I met and befriended in Potgietersrus.

Day twelve:

November 12: 1706 words

Changes in South Africa after democratic elections.

Newspaper clippings

Day thirteen:

November 13: 1876 words

Concerts during my teaching career.

Working in libraries as librarians.

Total word count for thirteen days:

I DID IT: 25 395 words HALF WAY of 50 000.

Image result for writing drawings

NaNoWriMo Nov 7 – 10. 19801 words


National Novel Writing Month

Day 7:

1786 words

Scrap booking in my life

Day 8

1548 words

More ideas on my crafts

Vehicles I owned

Day 9

1131 words

Visit to Masterton NZ and a few hours with Bea.

Day 10

2011 words

People/friends I met/had in SA .

As soon as I started writing and thinking about people or friends I had in South Africa the more came up. I couldn’t stop writing.

Tomorrow I’m going on with more special people in my life.

Total for ten days

19 801 words

NaNoWriMo: Day 3. Animal behaviour.


National Novel Writing Month

November 3: Day three 2733 words

Gives a total of 6354 words of the 50 000 words

This time I completed my animal adventures by explaining becoming an animal behaviourist. My interest is dogs and how they react on human interference in their way of living as domestic animals.

NANOWRIMO: Day two Animals


National Novel Writing Month

November 2: 1959 words

Gives me 3621 words for two days.

I wrote about Animals in my life.

  • Milk Goats
  • Dogs : Alaskan Malamutes, Miniature Schnauzers, Boerboel.

Tomorrow I’m going on with Animals and tell about qualifying as an animal behaviourist.

Liewe Dagboek: Dag 12 Mei


Sondag, Moedersdag.
Elke dag is tog maar moeder se dag. Ek het darem ‘n:”Happy Mother’s Day,” boodskap gekry.
Vanoggend was die garage se sleutel weg. Ek het al my sakke deursoek. Geloop waar ek moontlik hom kon neersit. Niks. Bel vir Bertus om dit aan te meld. Telefoon lui en geen antwoord. Ek gee ‘n boodskap. Vanoggend sou Ryan so 10:30vm kom om die laser cutter te gebruik. Die sleutel word dus benodig om hom in te laat. Ek stuur ‘n boodskap vir Bertus om te vra of hy net asb kan kom oopsluit. In die tussentyd soek ek verder. Ek het gister in garage gegaan en bordjies uitgehaal waarop ek plakkertjies moet plak. Al wat ek kon dink was dat ek die sleutel binne neergesit het om die bordjies, wat nogal swaar is, op te tel.
Bertus kom gou aan voordat hy en sy gesin erens heen oppad was.Ryan kom toe ook net hier aan. Bertus sluit oop en is met ‘n spoed hier uit. Ek gaan se gou hallo vir twee girls in die motor. Bea se mondjie is heel vuil. Ek vra hoekom haar mond so lyk. “Koekie Ouma!” -te lekker aan n sjokolade koekie geëet. Ma sit op haar foontjie. “Nog koekie.” Bertus:”Het jy alles geëet?” “Ja,” mond word wa-wyd oopgemaak. Pappa gee ‘n ander stukkie droë koekie:”Nee,” kom antwoord. Mamma breek nog n stuk van haar sjokolade koekie af en gee dit vir haar. Weg is hulle.
Ek bly steeds dink aan waar die sleutel kan wees. Gaan weer kas toe en soek my baadjies se sakke deur. Toe kry ek ‘n “brain wave”. Ek het my uitgaan baadjie aangehad toe ek die bordjies in die garage gaan haal het. Voel in my regterkantste sak waar ek altyd die sleutel in bere as ek ‘n baadjie aan het. Daar is hy toe mooitjies waar ek hom ingesit het gister.
Die hele oggend het ek verder vir my seun pakkies gepak, plakkers opgeplak, parte gepak en saam gesit in die sakkies waarby dit hoort. Dit het my tot net na een besig gehou.
Middagbroodjie geëet. Nanny nap tot so halfdrie. Tik nou my dagboek. Gaan nog my foto op FB verander en ook Silent Sunday op my blog sit. Amper vergeet ek dat ek seker die Towerinne storie moet skryf. Moet nog besluit watter held en watter vyand saam aan tafel gaan sit.

Dit het nou begin reen en is heel trietsig op die oomblik(4nm)

Lê-jou-Eier: Eienskappe!


Hester sê:

Vertel ons van jou goeie eienskappe. En van daardie eienskappe waaraan jy werk. En van daardie eienskappe wat jy probeer doodsmoor. Vertel ons wat ander mense van jou sê – watter mooi kompliment het jy onlangs gekry?

Gaan vandeesweek se uitdaging gaan weer kreune ontlok? Ek wil dit nie hoor nie. Ons mag soms oor onsself gesels. Ons mag lief wees vir onsself. Indien nie, gaan sit voor die spieël en werk aan daai beeld. Oukei. Speech verby.


Hier is die Inlinkz-skakel vir die uitdaging wat vandag om 12:00 pm open: https://fresh.inlinkz.com/p/6061e1ded6fa403bb328f7fe5decfe6d

My eienskappe:

Ek gaan nie sê goeie of slegte eienskappe nie want ek het so n gevoel my eienskappe is so tussen die boom en die bas.
Ek kannie nee sê nie, baie kere ten koste van my eie ekke! Wil altyd help waar ek kan.
Eienskappe waarop ek trots is:
Handvaardigheid of handigheid kan ek met n oop gemoed sê.
Die laaste paar jare kon ek my kreatiwiteit uitleef omdat ek mense gehad het wat vir my omgegee het en my gehelp het om my vaardighede uit te leef.
Eers was daar n vriendin (wie nou die dag oorlede is) wat haar oor my ontverm het.
Sy het my voorsien met genoeg idees en papier om “Scrap book” bladsye te maak vir n vale.
Terwyl ons nie ge-”scrap” het of kaartjies gemaak het nie het sy my aan die gang gesit om haar onvoltooide kwilte met die hand te kwilt. Sy het ook aanhoudend nuwe materiaal gekoop sodat ek nooit sonder kwiltwerk gesit het nie. Ek het met reg gesê honderde kot-kwilte gemaak om te verkoop.


Na n paar jaar met die vriendin en haar papierkuns en kwiltwerk het suster Tina my ingeskryf om n fotografiekursus te doen waarin ek nogal heel goed gevaar het. Sy het ook die gevorderde kursus vir my betaal. Dit het my ook goed besig gehou en ek kon my kunstigheid goed uitleef.


Toe byt die skryfwerk my en ek is trots om te sê dat ek drie e-boeke gepubliseer het.
Die eerste een was “Flash fiction”, tweede een my “Toeka-Tokkel” stories.My laaste een was “My Eie lewe” tot op ses jaar wat ek in boekvorm en n e-boek uitgegee het.
Voordat ek New Zealand toe getrek het het ek ook heelwat gedoen waarop ek trots is.
Ek is baie lief vir diere en het in 2003 ingeskryf vir n kursus in dieregedrag. Ek het dit geniet om meer kennis te bekom i v m diere, en spesifiek hondegedrag.Na die eerste jaar het ek n tweede deel gedoen waar diere gebruik word om as terapie te gebruik. Dit was n toppunt in my liefde vir diere. Ek het dit Cum Laude geslaag.
Dit bring my by n goeie eienskap wat ek het en dit is geduld.Ek het ontsaglik baie geduld maar as dit op is het ek die slegte eienskap om baie kort van draad te raak. Ek werk daagliks aan daardie kort van draad gevoellens want dit lyk of as mens ouer word raak mens se geduld ook makliker op.
Ek is n baie ingekeerde/eenkennige persoon. Dis vir my moeilik om oop te maak omdat ek baie wantrouig is.Dis harde werk om die duiwel van jou skouer af te weer. Tog as ek eenmaal op my gemak is hou mense baie van my. Ek kry gereeld terugvoer van ouers dat hul dankbaar is vir die omgee en liefde wat ek aan hul kinders gee. Dit laat my selfbeeld sommer ophelder as hul so praat. Tot my hoof vertel my gereeld hoe hy my waardeer.
My eienskappe is van een uiterste na die ander.Ek moet gedurig hard werk om n goeie balans te handhaaf.

Lê-Jou-Eier: Valentyn of te nie..


Geen Valentyn nodig!

Hester se Lê jou eier sê:

Hierdie week se bloguitdaging handel oor daardie Valentyn of Valentynsdag wat jou nog steeds laat bloos van verleentheid.

In my prille jeug was daar nie so-iets soos Valetyn nie. As kind of jongmens moes jy luister na die wyse ouers se vemanings van Vroeg ryp vroeg vrot! Ons drie susters het elkeen ‘n eie belewenis van die vryery stadium beleef. Of dit met Valentyn te doen het maak nie saak nie.
Ek was seker so twaalf of dertien jaar oud toe die volgende met my gebeur het.
Ons het langs ‘n oud skoolhoof gebly. Hulle het bo-op die koppie in ‘n pragtige huis gebly terwyl ons aan die voet van die koppie in ‘n huurhuis gebly het, wat vir my netso mooi en besonders was. Die erwe het daardie dae nog nie werklike omheinings gehad soos wat dit vandag is nie. Daar was grensdrade nie hoë mure nie. Van ons sykant af kon ons deur die draad klim en dan met die leiklip trappies tot bo klim. Dis wat ons as kinders ook gereeld gedoen het as ons vir die oom en tannie gaan kuier het.
Die oom en tannie het net een seun gehad. Hy moes al diep in die twintig gewees het.Volgens my was hy al ‘n oujongkêrel! Hy was ook nie baie vriendelik nie! Hy het ‘n groen MG sportmotertjie gehad wat altyd langs die garage geparkeer was as hy tuis was. Die lekkerste was dat hy ‘n aantreklike vriend in n ligblou Triumph sportmoter gehad het. Die ou het ook langs die garage gestop as hy tuis was. Ek het altyd vir hom geloer (arme man, noudat ek daaraan dink, het gelukkig nie geweet hoe ek ongesiens geloer en van hom gedroom het nie!)
Die storie staan so:
My oudste suster was net op daardie ouderdom van kêrel soek. Sy was vier jaar ouer as ek en in die Hoërskool. Sy het gesien dat die ander ou tuis was. Ons gesels toe so oor ditjies en datjies in die kombuis.
Ousus sê:”Wat kan ons doen om die ou te ontmoet?”
“Ek kan hom nooit vir ‘n koppie tee,” was my antwoord.
“Dit klink goed.” Kom die antwoord.
Ek, ewe kordaat, loop die deur uit, klim deur die draad. Klim trappies uit. Ek klop aan die deur en wag. In die tussentyd roep my suster angstig dat ek moet terugkom!
Die deur gaan oop en hier staan ‘n vreemde man voor my. Gladnie die aantreklike ou of die mense se seun nie. Wat ‘n skok!
“My Ma vra… my ma vra…” verder kom ek nie.
In die tussentyd roep my suster en my Ma my terug. Ek vlieg om en storm die trappies af, terug oor die draad en weg in my kamer. Die ou het al laggende ‘n ent agter my aan gekom. My Ma het verduidelik dat dit sommer ‘n grappie was. Ek het my egter dood geskaam om so ‘n moles aan te vang. Dis heeltemaal buite my doen om so iets aan te vang.
Die man was toe al die tyd nog ‘n besoeker of vriend van die mense op die koppie. Hy was ‘n weeshuiskind wat met tye by die mense gebly het. Ousus het hom leer ken. Hulle het lank uitgegaan. Na haar studies het die vriendskap dood geloop toe sy begin skoolhou het. Ek ken ook nie die hele storie verder nie maar weet wel dat hy op ‘n latere stadium weer kontak gemaak het nadat sy al getroud was.

Dit kom daarvan as jy voorbarig wil wees!

Vakansie as kind: Childhood holiday


Iets wat ek steeds goed onthou was die vakansies wat ons gehou het op n plaas in die Laeveld

Image result for pictures of nelspruit town

Witrivier vakansie

As kind het ons een keer per jaar vakansie gehou. Dit was meestal die Kersvakansie wanneer die fabrieke gesluit het. Langs ons het ‘n skoolhoof gebly wat ‘n plaas naby Witrivier gehad het.(Ons het toe nog net buite Pretoria gebly daardie tyd) Hy het die huis tot ons beskikking gestel om vakansie in te hou. Dit was die heerlikste vakansies.

Die eerste keer wat ons gegaan het was ‘n belewenis. Ons was so opgewonde dat ons nie tot rus kon kom die aand tevore nie.

Vroeg aand, voordat ons die volgende dag vertrek, het  Pappa die Buick of Studebaker(maak vergeet!) gepak. Kon hy vir jou pak! Alles het n gaatjie gekry. Ons het selfs n lewendige hoender in ‘n hokkie saamgevat vir Kersfees. Tot ons twee honde het ook saamgegaan. Een was n foksteriër en die ander ‘n Bull Mastiff. Hoe ons almal ingepas het sal net my Pa weet.       

Ons was veronderstel om die oggend voor die son opkom die pad te vat.  Pappa was egter te opgewonde. Hy kon nie slaap nie. So teen een uur kon hy dit nie meer hou nie en het hy ons uit die vere gejaag. Ons is op die agterste sitplek ingepak, om verder te slaap. Daar was altyd ‘n gekarring oor een se voete wat in ‘n ander een se gesig was.  Beknop se Moses met drie wat moes lê en nog twee honde ook.

Voordat die son opkom was ons in Middelburg, Transvaal( vandag Mpumalanga). Ons het altyd by die padkafee(dit beteken dat jy met jou moter parkeer en dan bring die kelner die spyskaart, jy kies, en sy bring dit vir jou op n skinkbord.) gestop om die toilette te gebruik.  My Ma het altyd padkos ingepak en ook ‘n fles met tee. Ons het dus nie nodig gehad om iets te ete te koop nie.

1956 was daar geen snelweg van Pretoria, Laeveld toe nie. Dit was nog enkel bane en nou kronkel pad. Vandag vat dit n uur en n half tot 2 ure om in Nelspruit te kom. Daardie tyd het ons die hele oggend gery.

Ons het ook langs die pad by bankies en tafeltjies gestop om bene te rek, en n laaste teetjie te drink.

Die plaas was n heerlike rustige  plek. Min geriewe: buite toilet, warm water in die donkie wat met ‘n houtvuur verwarm word. Dit was ‘n grasdak huis. Heerlik koel in die skroeiend warm Desember son. Die huis was tussen Dennebome omdat die plaas ‘n Denneplantasie en piesang plaas was.

Aan die een sykant van die huis was daar n stroompie, eintlik meer n leivoor. Ons het altyd probeer om krappe te vang. Ons was maar skrikkerig want die grootmense het gewaarsku: “Krappe hou van menstone, veral sulke klein toontjies soos julle sin!”

 Die water en modderwal word versigtig met n stok geroer om te kyk of ‘n krap wil uitkom. Sodra die krap die punt van die stok beet het, het ons hom uitgeskiet na die wal en gehoop hy bly vasklou, wat natuurlik selde gebeur het. As ons een uitgeskiet het was dit n gegillery en rondspringery om te keer dat die krap jou nie in die hande kry nie.

In die denne-plantasie was daar sulke dik bobbejaantoue soos die in die Tarzan flieks. Ons het heerlik geswaai en Tarzan-Tarzan gespeel.

Die heerlike Kersmaal was altyd ‘n hoogtepunt gewees. Mamma het die saamgebringde hoendertjie gestop, en heerlik knapperig in die gas oondjie gebraai.

Die vakansies op die plaas is afgewissel met vakansies in die Kruger Wildtuin. Dit was ook netso heerlik gewees. Een jaar, toe my Oupa uit Holland kom kuier het, het ons in n tent uitgekamp. Dit was nie n groot sukses nie omdat ons nie uitkamp mense is nie. Die Wildtuinvakansies is moontlik gemaak deur vriende wat bestuurders in Pretoriuskop  was. Hul het makliker vir ons plekke kon bespreek.

Wat n lekker herinnering van kindwees en vakansie

Image result for images of holidays around the world

First Holiday at White River

As a child, we only went on holiday once a year, mostly the Christmas holidays when the factories closed. Next to us lived a school principal who had a farm near White River (at that time we still lived just outside Pretoria) He made the house available to us to use during the holidays. These were the most wonderful holidays.

The first time we went was a great experience. We were so excited that we couldn’t come to rest the night before.

Early evening, before we departed the next day, Dad packed the Buick or Studebaker ( forgotten the make!). He could pack a car like a champion! Everything got a place. We even took a live chicken in a tiny cage with us for Christmas dinner. Our two dogs went along too. One was a fox terrier and the other a Bull Mastiff. How we all fit in, I can’t tell you.

We were supposed to start our journey the morning before sunrise.  Dad was too excited; he couldn’t sleep. At one o’clock, he couldn’t wait any longer. We were packed in the back seat, to sleep further. There was always an issue with our feet that were in smeone else’s face. What could we expect with three who had to lie on the back seat; with two dogs too?

Before the sunrise, we were in Middelburg Transvaal (today Mpumalanga). We always stopped at the drive-in cafe (which means you park  your car, then the waiter brings the menu, you choose, and she brings it to you on a tray.) We stopped to use the toilets. My mom always packed a picnic basket and a flask with tea. We didn’t need to buy something on the way for lunch.

In 1956 there was no highway connecting Pretoria with the Lowveld. The road was still single lanes, narrow and winding. Today it takes about an hour and a half to two hours to drive to Nelspruit, the capital of Mpumalanga. Those days we drove all morning.

We also stopped at the roadside benches and tables to stretch legs and drink a cup of tea.

The farm was a lovely quiet place. It had few amenities: outside toilet, hot water in the donkey heated with wood fire. The house had a thatched roof. Cool in the scorching December sun. The house was between Pine trees because the farm had Pine plantations and banana groves.

On the one side of the house was a creek. We always tried to catch crabs. We were scared of them because the grown-ups warned:

“Crabs love human toes, especially those little ones like yours!” As soon as the crab caught the tip of the stick, we ejected it to the dry patch next to the creek and hoped it would stay stuck, which of course rarely happened. If we succeeded to get one out of the water, there would be delightful screams and running and jumping to stop the crab from getting hold of our toes!

In the pine plantation were thick “bobbejaantoue” monkey ropes? like the ones in the Tarzan movies. We had great swings while playing Tarzan-Tarzan.

The delicious Christmas meal was always a highlight. Mom stuffed the chicken and roasted it till crispy and brown in the gas oven.

The holidays on the farm were interspersed with holidays in the Kruger National Park. It was also just as good an adventure as going to the farm. One year,  my grandfather visited us from Holland. We camped in a tent. It was not a great success because we had never been campers. The park holidays were made possible by friends who worked in Pretoriuskop. They could easily book places for us.

Wonderful memories!

n Oupa storie. A Grandpa story


Image result for picture of grandpa napping

My memoirs is besig om nader te beweeg aan die tweede deel nl my laerskool tydperk. Ek het vandag heerlik terug gedink aan my oupa wat by ons kom kuier het. Ek was toe so nege en n half jaar oud. Oupa het vir ons kom kuier vanuit Holland.

n Oupa Storie

Oupa S. het vir ons kom kuier net kort na ons Erasmia toe getrek het. Hy was redelik kort van draad gewees. Ek was maar skrikkerig vir hom omdat hy en Pappa nogal gereeld argumente gehad het. Tog het ek hom geniet. Hy het meestal in die middae op n spesifieke stoel gesit en n rukkie gedut. As hy weer wakker was kon ek op sy skoot kom sit. Hy het dan meestal die mooiste stories vertel. Dit was n hele ritueel om te besluit watter storie hy sou vertel. Hy het altyd n swart baret, skeef oor sy eenkant van sy kop getrek, gedra.

Sodra ek op sy skoot sit haal hy die baret af:“Kom, soek nou eers vir ons n storie uit!” en gee die baret vir my.

Ek sit dit oor my gesig en kyk.

“Watter een Ineke? Sien jy iets wat die moeite werd is?” Hy vat die baret en hou dit voor sy gesig.

“A, wat dink jy van daardie ene aan die linkerkant? Dit klink vir my of dit n avontuur is!” Hy gee die baret terug aan my om weer te kyk.

Ek kyk. “Oupa ek sien hom. Ooo, dit gaan n mooi verhaaltjie wees. Kyk gou weer!”

So het ons dan n storie uit sy hoed gehaal.

As mens die baret so voor jou gesig hou sien mens klein gaatjies waar die lig deurkom. Dit, was al die stories gewees en daar was baie.

Elke middag na skool en nadat Oupa sy uiltjie geknip het, het ons twee eers n heerlike storie uurtjie gehad.

………… ………….. ………….

My Grandpa

My memoirs are moving closer to the second part, called my primary school period. Today I remembered my grandfather who came to visit us. I was nine and a half years old. Grandpa came to visit us from Holland.

A Grandpa Story

Grandpa S.  visited us shortly after we moved to Erasmia. He was pretty short of thread. I was scared of him at times because he and dad often had arguments. Yet, I enjoyed his company. He usually sat in a certain chair for a while in the afternoons having a nap. If he woke up, I could sit on his lap. He then would tell the most wonderful stories. It was a whole ritual to decide what story he would tell. He always wore a black beret, crooked over his one side of his head.

As soon as I sat on his lap, he removed the beret: “Come, have a look if you can find our story!” And gave me the beret.

I put it over my face and looked.

“Which one Ineke? Do you see something worthwhile? ” He took the beret back and held it in front of his face.

“Ah, what do you think of that one on the left? It sounds like it’s an adventure story! ”   He gave the beret back to me to look again.

I looked. “Grandpa I see it. Oh, it’s going to be a good one. Have a look again! ”

That was how we took a story out of his hat each time.

If you keep the beret in front of your face, you see tiny pinpoint holes through which the light shines. Those dots were all the stories, and believe me, there were many.

Every afternoon, after school, and after Oupa had his nap, we both had a wonderful story hour.